Απεντοπισμός της τέχνης στη σφαίρα της επικοινωνίας: πολιτικές αναπερικειμενοποιήσεις

Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελούν οι πολιτικές αναπερικειμενοποιήσεις της τέχνης κατά τον απεντοπισμό της στη σφαίρα της επικοινωνίας. Το εγχείρημα διακλαδώνεται σε δύο μέρη διαφορετικών επιπέδων αφαίρεσης. Στο πρώτο κεφάλαιο επιχειρείται μια κριτική βιβλιογραφική επισκόπηση για μια διεπιστημονική στοιχειοθέτηση της αναδίπλωσης της κουλτούρας στην επικοινωνία, εκκινώντας από το παράδειγμα της pop art. Βασικοί άξονες στοχασμού αποτελούν εδώ η αύξουσα κοινωνικοποιητική δυναμική της αναπαράστασης και η φυσικοποίηση της εικόνας ως πολιτισμικής γλώσσας τη δεκαετία του ’60, οι προσλήψεις της ιδεολογικής λειτουργίας της pop art και της θεαματοποίησης της κουλτούρας, οι ιστορικές προϋποθέσεις των θεωριών περί «τέλους της τέχνης» και του σχηματισμού της ως διακριτής σφαίρας εντός του κοινωνικού, η αποϋλοποίηση του καλλιτεχνικού έργου και η επιμεριστική λογική του pastiche ως το αισθητικό ισοδύναμο της αλλοτρίωσης. Στο δεύτερο κεφάλαιο επιχειρείται η ανάδειξη των τρόπων με τους οποίους η τέχνη αντλεί πολιτικό περιεχόμενο εγχεόμενη στη σφαίρα της επικοινωνίας εκκινώντας, επαγωγικά, από την ιστορική, συγκριτική, φαινομενολογική και ερμηνευτική προσέγγιση δύο περιπτώσεων της Ιστορίας της Τέχνης που εγγράφονται στις ευρύτερες παραδόσεις του subvertising και του culture jamming. Επιπλέον συζητείται κριτικά το πώς οι τεχνολογικοί, οικονομικοτεχνικοί, ιδεολογικοί και πολιτισμικοί μετασχηματισμοί, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, αντανακλώνται στον τρόπο με τον οποίο αρθρώνεται αισθητικά και φορμαλιστικά το καλλιτεχνικό έργο ως επικοινωνιακό γεγονός.