Η επίλυση του Κυπριακού σε τεντωμένο σχοινί και ο περίεργος ρόλος της Αθήνας

Μετά την αναπάντεχη αποτυχία της συνάντησης Αναστασιάδη-Ακιντζί για το εδαφικό στο Mont Pelerin της Ελβετίας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ (21-22 Νοεμβρίου) το Κυπριακό και η επίλυσή του βρίσκεται σε τεντωμένο σχοινί, με τις ελπίδες για επίλυση, ευτυχώς, ακόμη ζωντανές, τουλάχιστον με βάση τις δηλώσεις των δύο πρωταγωνιστών, αλλά με ορατό πλέον τον κίνδυνο –για πρώτη φορά από τις ελπιδοφόρες συνομιλίες που ξεκίνησαν πριν από ενάμιση χρόνο–, η επίλυση με ομοσπονδιακή λύση να ναυαγήσει και μάλιστα αυτή τη φορά οριστικά. Σήμερα και μετά από τόσες προσπάθειες επίλυσης από το 1975 και μετά, υπάρχουν τρεις προφανείς επιλογές στο Κυπριακό: (1) το ευκταίο καλύτερο σενάριο, το Plan A, η επίλυση με τη δημιουργία μιας διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας, (2) το Plan B, το «βελούδινο διαζύγιο» και (3) το χειρότερο ενδεχόμενο, το Plan C, τo «ανταγωνιστικό διαζύγιο». Εξυπακούεται ότι το βελούδινο διαζύγιο είναι προτιμότερο του ανταγωνιστικού, γιατί στο πρώτο τουλάχιστον θα υπάρχει επιστροφή εδαφών στους Ελληνοκύπριους και μπορεί να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία Κυπριακής συνομοσπονδίας και έτσι να αποφευχθεί ο κίνδυνος η Κυπριακή Δημοκρατία να συνορεύει στην Κύπρο με την Τουρκία. Μπορεί κανείς να συνηγορήσει με πειστικά επιχειρήματα τόσο υπέρ της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας όσο και, εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, για τον οριστικό συναινετικό χωρισμό.