Όχι, δεν είμαστε όλοι Σαρλί (κι αυτό είναι πρόβλημα)

Η τρομοκρατική επίθεση στο γαλλικό σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo στο Παρίσι, που είχε τραγική κατάληξη τον θάνατο δέκα δημοσιογράφων και δύο αστυνομικών, είναι από πολλές απόψεις τρομακτική. Παρότι οι τρεις τρομοκράτες παραμένουν ασύλληπτοι και δεν γνωρίζουμε επισήμως τα κίνητρά τους, όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν σε τζιχαντιστές, πιθανότατα μουσουλμάνους που έχουν γεννηθεί στη Γαλλία και συμμετείχαν στον πόλεμο στη Συρία (σημειώστε την ομοιότητα με την τρομοκρατική επίθεση πέρυσι στο Εβραϊκό Μουσείο στις Βρυξέλες).Η γενικότερη αντίδραση δεν απέχει από ό,τι έχουμε δει συχνά στο παρελθόν, για παράδειγμα μετά τη δολοφονία του ολλανδού κινηματογραφιστή Τέο Βαν Γκογκ το 2004 ή μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ το 2001. Οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν τις επιθέσεις για να καυχηθούν για τις αψεγάδιαστα δημοκρατικές και ελεύθερες κοινωνίες των οποίων ηγούνται και για να τονίσουν ότι τέτοιες ενέργειες δεν έχουν τίποτε να κάνουν με το Ισλάμ παρά μόνο με κάποιους παρανοϊκούς που χρησιμοποιούν τη θρησκεία σαν δικαιολογία για τις εξτρεμιστικές τους ιδέες. Οι πολίτες αντέδρασαν με το μόνο μέσο στο οποίο παραμένουν ενεργοί, τα social media, με μεγαλεπήβολες δηλώσεις αλληλεγγύης, μέχρι να αποσπάσει την προσοχή τους κάποιο άλλο βιντεάκι με σκίουρους που κάνουν σκι ή γατάκια που παίζουν πιάνο. Και οι μεν και οι δε δηλώνουν ότι «είμαστε…» το εκάστοτε θύμα της ημέρας.Σήμερα το Facebook και το Twitter έχουν γεμίσει από δηλώσεις του τύπου «Je suis Charlie» – «Είμαι Σαρλί» ή «Είμαστε όλοι Σαρλί». Δυστυχώς, δεν είμαστε. Για την ακρίβεια, με μερικές εξαιρέσεις, δεν είμαστε όλοι Σαρλί, κι αυτό είναι ένα μείζον πρόβλημα για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο. Θα επικαλεστώ τρεις λόγους για τους οποίους, κατά τη γνώμη μου, δεν είμαστε όλοι Σαρλί και αυτό αποτελεί πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας.