Ο ρόλος της τεχνητής νοημοσύνης στη θαλάσσια επιτήρηση και ασφάλεια υπό το πρίσμα του δικαίου της θάλασσας και του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Σε σύγκριση με τις παραδοσιακές μορφές θαλάσσιας παρακολούθησης, η ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) στη θαλάσσια επιτήρηση έχει ενισχύσει σημαντικά την ικανότητα των κρατών να εποπτεύουν τις δραστηριότητες στη θάλασσα. Ενώ το διεθνές δίκαιο που διέπει τον θαλάσσιο τομέα δεν ρυθμίζει την τεχνητή νοημοσύνη ως τέτοια, η χρήση τεχνολογιών επιτήρησης βασισμένων στην τεχνητή νοημοσύνη εγείρει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την εφαρμογή των υφιστάμενων νομικών πλαισίων. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα διατριβή εξετάζει τις νομικές επιπτώσεις της θαλάσσιας επιτήρησης βασισμένης στην τεχνητή νοημοσύνη στο πλαίσιο του Δικαίου της Θάλασσας και του Διεθνούς Δικαίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Χρησιμοποιώντας μια δογματική και αναλυτική προσέγγιση, εξετάζει τη σχετική διεθνή νομολογία και θεσμική πρακτική για να προσδιορίσει εάν η τεχνητή νοημοσύνη μεταβάλλει τις διεθνείς υποχρεώσεις των κρατών ή τους τρόπους με τους οποίους αυτές οι υποχρεώσεις εφαρμόζονται στην πράξη. Η ανάλυση καταδεικνύει ότι, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη δεν τροποποιεί το κανονιστικό περιεχόμενο των υποχρεώσεων των κρατών, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι υποχρεώσεις ενεργοποιούνται στη θάλασσα. Συγκεκριμένα, η επιτήρηση που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη αποκτούν γνώσεις, ασκούν έλεγχο και λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τα άτομα σε θαλάσσια περιβάλλοντα. Η διατριβή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στις τεχνολογίες θαλάσσιας επιτήρησης δεν εκφεύγει των υφιστάμενων διεθνών νομικών πλαισίων, αλλά μάλλον αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο οι νομικές έννοιες, που αναπτύχθηκαν σε ένα προηγούμενο τεχνολογικό πλαίσιο, πρέπει να προσαρμοστούν σε ένα νέο αναδυόμενο επιχειρησιακό περιβάλλον.