Δεν είναι «ροζ», είναι μαύρη και είναι «Ζούγκλα»: η υπόθεση εκβιασμού ανώτατου δικαστικού

Η αδειοδότηση των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών, εκτός από πολύ σοβαρή αυτή καθαυτή (για την ενημέρωση και την ποιότητά της, τον πλουραλισμό και τη δημοκρατία), είναι, ταυτόχρονα, μια ιστορία εξαιρετικά πλούσια και ενδιαφέρουσα – τέτοια που, εκτός από πολλές μελέτες, θα μπορούσε να τροφοδοτήσει μυθιστορήματα ή σίριαλ. Αν το καλοσκεφτούμε, έχει όλα τα αναγκαία συστατικά: σοβαρές οικονομικές, νομικές και συνταγματικές διαστάσεις· πολιτικό σασπένς (ξεκίνησε με την κυβέρνηση να παίζει μονότερμα και κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ γι’ αυτήν)· πολιτική ουσία (το προηγούμενο καθεστώς ασυδοσίας, η μάχη κατά της «διαπλοκής», στην οποία η κυβέρνηση τα δίνει όλα, η νέα διαπλοκή που αναδύεται), ανατροπές και απρόβλεπτη έκβαση· εντυπωσιακό «καστ» (υπουργοί, ανώτατοι δικαστικοί, «υπερθεματιστές», ολιγάρχες, δημοσιογράφοι)· συναρπαστικές για το φιλοθεάμον κοινό σκηνές, όπως ο εγκλεισμός για τρεις μέρες των εκπροσώπων των καναλιών στο απόρθητο κτίριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης – και άλλα πολλά. Αντί για όλα αυτά, όμως, θα επικεντρωθώ σε ένα επιμέρους περιστατικό, που συνδέεται στενά με την υπόθεση. Γιατί, όπως θα προσπαθήσω να δείξω, δεν είναι καθόλου «μικρό» ή ήσσονος σημασίας. Ο λόγος για το «ερωτικό σκάνδαλο» ανώτατου δικαστικού που αποκαλύφθηκε, μεσούσης της υπόθεσης, στα μέσα Οκτωβρίου του 2016.