Σιωπηρές συμβάσεις εργασίας την εποχή της κρίσης: η περίπτωση των εργαζομένων στη ΔΕΗ: το παράδειγμα της Μεγαλόπολης

Η διατριβή μελετά τις σιωπηρές συμβάσεις εργασίας, δηλαδή τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στο σιωπηρό φάσμα της εργασίας και τις διερευνά στο διάστημα από το 2008 έως σήμερα, με σκοπό να αναδείξει τον αντίκτυπο της Κρίσης στις ζωές των εργαζόμενων και στις αντιλήψεις τους γύρω από την εργασία και την κοινωνική προστασία. Η έρευνα εστιάζει σε τρεις βασικούς τομείς: την υγεία και τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, το εργασιακό ήθος και τις προσδοκίες ζωής. Για την πραγματοποίηση της έρευνας επιλέχθηκε ως ιδανική μελέτη περίπτωσης το εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη. Πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα πεδίου, μέσα από ανοιχτές συνεντεύξεις σε 40 εργαζόμενους, επιτόπια παρατήρηση και συγκέντρωση οπτικού υλικού. Προηγήθηκε βιβλιογραφική και ερευνητική επισκόπηση των σιωπηρών συμβάσεων εργασίας μέσα από τις τέσσερις σχολές της κοινωνιολογίας, όπως και ιστορική επισκόπηση του υπό εξέταση οργανισμού. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σημασία που έχει η κοινωνιολογική ανάλυση των σιωπηρών συμβάσεων εργασίας σε καιρό Κρίσης για την Κοινωνική Πολιτική. Η διατριβή εξηγεί με ποιους τρόπους το χαμένο κοινωνικό κύρος των εργαζόμενων, η πλήρης αποδοχή των ανέντιμων πρακτικών ως τρόποι επιβίωσης μέσα στο εργοστάσιο, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα και η απουσία εναλλακτικής, σε συνδυασμό με την κοινωνική απομόνωση από την τοπική κοινότητα λόγω του στίγματος του «Δεητζή» ως συνώνυμο του βολεμένου/ανήθικου και το γενικότερο αίσθημα απογοήτευσης, ενοχής, απόγνωσης και κυνισμού στο οποίο έχουν περιέλθει, οδήγησαν σιωπηλά κατά την περίοδο της Κρίσης σε ένα νέο κυρίαρχο εργασιακό ήθος κοινωνικής ανομίας και αλλοτρίωσης, εντός του οποίου οι αντιλήψεις των εργαζομένων για την κοινωνική προστασία στερούνται πίστης απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής αλληλεγγύης. Η διατριβή καταλήγει με ένα θεωρητικό ερώτημα γύρω από τη βιωσιμότητα ή μη ενός αναδυόμενου καπιταλιστικού μοντέλου το οποίο διαφαίνεται ότι δεν θα προϋποθέτει ούτε το ελάχιστο της κοινωνικής συνοχής.