Ενίσχυση της παραγωγικότητας στον ελληνικό δημόσιο τομέα: σύγχρονες προκλήσεις και διεθνείς πρακτικές

Η βελτίωση της παραγωγικότητας στον ελληνικό δημόσιο τομέα αποτελεί αίτημα διαχρονικά επίκαιρο. Η παρούσα διπλωματική εργασία μέσα από τη μελέτη της διεθνούς και της εγχωρίας βιβλιογραφίας και αρθρογραφίας, επιχειρεί να αναδείξει τις βασικές πτυχές αυτού του σύνθετου ζητήματος. Μέσα από την αποσαφήνιση της έννοιας της παραγωγικότητας και των συμπληρωματικών όρων -απόδοση, αποδοτικότητα, αποτελεσματικότητα-, καθίσταται σαφές ότι τόσο η μέτρηση, όσο και η ενίσχυσή της, δεν αποτελεί απλό εγχείρημα, αλλά πρόκληση και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο. Η εκτεταμένη χρήση του μεθοδολογικού πλαισίου της Διοίκηση Απόδοσης από τους δημόσιους οργανισμούς σε παγκόσμια κλίμακα καταδεικνύει με τρόπο προφανή, ότι το εν λόγω σύστημα διοίκησης έχει εδραιωθεί ως βασικός μηχανισμός διαχείρισης του παραπάνω ζητήματος. Σε συνέχεια διενέργειας μίας λεπτομερούς ανάλυσης της θεωρίας και των επιμέρους εργαλείων της Διοίκησης Απόδοσης, μεταξύ άλλων συμπεραίνουμε ότι, για μία επιτυχή και αποτελεσματική εφαρμογή αυτής, μόνο η κατάκτηση της γνώσης επί του αντικειμένου δεν είναι αρκετή. Η Διοίκηση Απόδοσης απαιτεί συνάμα και την υιοθέτηση μίας κουλτούρας που αναγνωρίζει τη σημασία της μεθοδικότητας, της συμμετοχικότητας, της αποδοχής, της συνεχούς μάθησης και της αξίας της επικοινωνίας, η οποία διαχέεται από την κορυφή έως τη βάση και αμφίδρομα. Πρόκειται για μία ολιστική προσέγγιση και μία αέναη διαδικασία και, ως τέτοια, απαιτεί τόσο τη δέσμευση μίας υπεύθυνης ηγεσίας εντός του εκάστοτε οργανισμού, όσο και τη δέσμευση μίας υπεύθυνης πολιτικής ηγεσίας που θα θεσμοθετήσει με επαγγελματισμό, δικαιοσύνη και σαφήνεια το πλαίσιο των διαδικασιών, οι οποίες θα εφαρμοστούν καθολικά και χωρίς διακρίσεις.