«Και όμως κινείται»: με αφορμή τις δηλώσεις Φίλη σχετικά με τη γενοκτονία των Ποντίων

Υπάρχουν «εκείνα που δεν λέγονται» και πολλές φορές επιβάλλονται στις λέξεις. Ποιος είναι αυτός που ορίζει, και μέσω ποιων διαδικασιών τίθενται εκείνα που δεν λέγονται; Αυτό είναι το κυριαρχικό ερώτημα που αναδεικνύεται. Διότι κατεξοχήν παραπέμπει στο ζήτημα της εξουσίας με τη φουκωϊκή έννοια, την εσωτερικευμένη εξουσία σε κάθε κοινωνική σχέση. Η άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων κατεξοχήν, λοιπόν, ανήκει σε εκείνα που δεν λέγονται. Ακόμη και αν δεν το ήξεραν κάποιοι, η δημόσια διαπόμπευση που βίωσε ο υπουργός Παιδείας μετά τις σχετικές δηλώσεις του, νομίζω, είναι αρκετή για να πείσει. Ο Νίκος Φίλης δεν είπε ότι οι Πόντιοι δεν υπήρξαν θύματα. Είπε ότι υπήρξαν θύματα εθνοκάθαρσης. Κι όμως, αυτό δεν φτάνει. Έπρεπε να ομολογήσει ότι επρόκειτο περί γενοκτονίας, λες κι η εθνοκάθαρση είναι αγαθή ενέργεια… Ας υποθέσουμε ότι ο Φίλης έκανε όντως λάθος. Ότι οι Πόντιοι δεν ήταν θύματα εθνοκάθαρσης, αλλά γενοκτονίας. Αυτό μήπως αιτιολογεί τη στοχοποίησή του; Το «λάθος» του; Φυσικά και όχι.