Το δημόσιο συμφέρον ως λόγος περιορισμού του δικαιώματος στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα

Οι τεχνολογικές εξελίξεις σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση και την αύξηση των διασυνοριακών ροών πληροφοριών δημιουργούν νέες προκλήσεις για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, καθώς η κλίμακα της συλλογής και της ανταλλαγής δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Η νομοθεσία για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα καλείται να αποτελέσει την ασπίδα προστασίας των πολιτών απέναντι στους κινδύνους που συνοδεύουν τη ραγδαία ανάπτυξη της πληροφορικής επιστήμης. Τι γίνεται, όμως, όταν η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα κρίνεται αναγκαία προς εκπλήρωση σκοπών δημοσίου συμφέροντος; Πολλές φορές οι εθνικές αρχές των κρατών μελών χρειάζεται να προβούν στη συλλογή, επεξεργασία και χρήση των προσωπικών δεδομένων των πολιτών τους για υπέρτερους σκοπούς δημόσιας υγείας, δημόσιας ασφάλειας ή εξασφάλισης οικονομικής ευημερίας. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η προσέγγιση του ζητήματος σύγκρουσης του δικαιώματος στην προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα με αυτές τις επιμέρους εκφάνσεις του δημοσίου συμφέροντος, μέσα από την παράθεση πραγματικών υποθέσεων που έχουν απασχολήσει κατά καιρούς τις αρμόδιες γνωμοδοτικές Αρχές. Στόχος είναι να αναδειχθεί ότι δεν υπάρχει οριστική λύση, αλλά σε κάθε περίπτωση απαιτείται στάθμιση των συγκρουόμενων αγαθών βάσει της αρχής της αναλογικότητας.