Ο πόλεμος στην ψηφιακή εποχή και η επίδρασή του στα ανθρώπινα δικαιώματα και το ανθρωπιστικό δίκαιο

Ο αυξανόμενος ρυθμός ανάπτυξης των τρεχουσών και μελλοντικών τεχνολογιών πληροφοριών άλλαξε δραστικά τον χαρακτήρα του πολέμου και έφερε πολλαπλές προκλήσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και το ανθρωπιστικό δίκαιο. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τον παγκόσμιο αντίκτυπο του ψηφιακού πολέμου στην ιδιωτικότητα, την ελευθερία της έκφρασης και την ασφάλεια των πολιτών, αναλύοντας παράλληλα τις νομικές και ηθικές προκλήσεις που παρουσιάζουν οι κυβερνοεπιχειρήσεις, οι στρατηγικές παραπληροφόρησης και τα αυτόνομα συστήματα. Μέσω της διερεύνησης μελετών περιπτώσεων από τον πραγματικό κόσμο (π.χ. Stuxnet, NotPetya, καθώς και οι ρωσικές κυβερνοστρατηγικές στην Ουκρανία), η μελέτη υπογραμμίζει τα τρωτά σημεία των βασικών υποδομών καθώς και τον αδιάκριτο τρόπο των κυβερνοεπιθέσεων. Ερευνώντας σε βάθος, η εργασία επισημαίνει κρίσιμους περιορισμούς στα πρότυπα του ΔΑΔ και του ΔΔΑΔ ενόψει συγκεκριμένων ψηφιακών συγκρούσεων, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι τα υπάρχοντα νομικά πλαίσια δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση των μοναδικών νομικών προβλημάτων που εγείρει ο ψηφιακός πόλεμος. Αναλύει επίσης συστηματικά, για παράδειγμα, το Εγχειρίδιο του Ταλίν, ένα συλλογικό έργο νομικών εμπειρογνωμόνων που αναδύθηκε σε αυτήν την αναδυόμενη συζήτηση, για να επαναχρησιμοποιήσει αυτά τα πλαίσια για να αντιμετωπίσει τις πολυπλοκότητες του κυβερνοχώρου. Οι συστάσεις περιλαμβάνουν τη δημιουργία δεσμευτικών διεθνών συνθηκών σχετικά με τον τρόπο χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης και βελτιωμένους μηχανισμούς απόδοσης για ενέργειες που αναλαμβάνονται από υπολογιστικές μηχανές εναντίον ανθρώπινων παραγόντων, καθώς και κώδικες δεοντολογίας για την ανάπτυξη τεχνολογιών που βασίζονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη, ώστε να περιγράφονται οι συνέπειες των ενεργειών που αναλαμβάνονται εναντίον ανθρώπινων παραγόντων σε σενάρια σύγκρουσης. Η διατριβή ολοκληρώνεται με μια έκκληση για πολυμερή εμπλοκή, δημιουργικές απαντήσεις δημόσιας πολιτικής και μια λογική ισορροπία μεταξύ των συμφερόντων ασφαλείας και της διατήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρώτον, η καλύτερη κατανόηση αυτών των προκλήσεων θα ενδυνάμωνε τη διεθνή κοινότητα να προωθήσει ένα πιο σταθερό, ηθικό και ανθεκτικό ψηφιακό τοπίο σε μια εποχή εξαιρετικού τεχνολογικού μετασχηματισμού.