Υπό το φως της αμαρτίας, ίσως. Γιὰ τὸ βιβλίο: Σταῦρος Ζουμπουλάκης, Ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ μυθιστορήματος

Δέχθηκα μὲ μεγάλη χαρὰ νὰ συμμετάσχω στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Σταύρου Ζουμπουλάκη, κατὰ κατάφωρη ὑπέρβαση τῶν γνώσεων καὶ τῆς ἁρμοδιότητάς μου, γιὰ δύο ἁπλούστατους λόγους: πρῶτον, γιὰ νὰ τιμήσω τὴ φιλία μας, καὶ δεύτερον, γιατί ὁ Σταῦρος Ζουμπουλάκης, ὅταν γράφει, ἔχει κάτι σημαντικὸ νὰ πεῖ. Τὸν πρῶτο λόγο τὸν ἀφήνω ἥσυχο στὴν ἰδιωτική του ἀσυλία, γιὰ νὰ ἀσχοληθῶ, στὰ λίγα λεπτὰ τῆς ὥρας ποὺ μοῦ ἀναλογοῦν, μὲ τὸν δεύτερο. Γιὰ τὸ μυθιστόρημα εἰδικά, ἔχει πολλὰ νὰ πεῖ ὁ Σταῦρος Ζουμπουλάκης, ποὺ ἀφοροῦν ἄμεσα καὶ ἐπιτακτικὰ τὸν καιρό μας, τὸν κόσμο στὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ (μὲ τὴν ἄδειά σας) τὴν ἡλικία μας. Ὁ ἴδιος εἶναι τακτικὸς ἀναγνώστης μυθιστορημάτων, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ βιβλίο του, καὶ τὴν ἰδιότητα αὐτή, τὴν ἰδιότητα τοῦ ἀναγνώστη μυθιστορημάτων, κι ἂς μὴν τὴν τοποθετεῖ ψηλὰ στὴν κλίμακα τῆς γνώσης, ἐπείγεται ἐντούτοις νὰ τὴ διαφυλάξει ὡς ἀξία. Νὰ τὴ διαφυλάξει ἀπὸ τί; Πρωτίστως ἀπὸ ὅσα ὁ ἴδιος διατρανώνει πὼς δὲν εἶναι, αὐτὸς ἢ τὰ κείμενά του. Τὰ συναχθέντα δοκίμια, κατὰ ὁμολογία του, «…εἶναι κείμενα ἑνὸς ἀναγνώστη ποὺ διαβάζει μυθιστορήματα […] Εἶναι κείμενα ὑποκειμενικά, μὰ ὄχι αὐθαίρετα, ποὺ θέλουν νὰ συναντήσουν ἄλλους ἀναγνῶστες. Δὲν διεκδικοῦν κανενὸς εἴδους ἐπιστημονικότητα οὔτε ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν ὀρθότητα κάποιας λογοτεχνικῆς θεωρίας. Δὲν ἔχω ἄλλωστε καμία».