Υπό το φως της αμαρτίας, ίσως. Γιὰ τὸ βιβλίο: Σταῦρος Ζουμπουλάκης, Ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ μυθιστορήματος

Abstract

Δέχθηκα μὲ μεγάλη χαρὰ νὰ συμμετάσχω στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Σταύρου Ζουμπουλάκη, κατὰ κατάφωρη ὑπέρβαση τῶν γνώσεων καὶ τῆς ἁρμοδιότητάς μου, γιὰ δύο ἁπλούστατους λόγους: πρῶτον, γιὰ νὰ τιμήσω τὴ φιλία μας, καὶ δεύτερον, γιατί ὁ Σταῦρος Ζουμπουλάκης, ὅταν γράφει, ἔχει κάτι σημαντικὸ νὰ πεῖ. Τὸν πρῶτο λόγο τὸν ἀφήνω ἥσυχο στὴν ἰδιωτική του ἀσυλία, γιὰ νὰ ἀσχοληθῶ, στὰ λίγα λεπτὰ τῆς ὥρας ποὺ μοῦ ἀναλογοῦν, μὲ τὸν δεύτερο. Γιὰ τὸ μυθιστόρημα εἰδικά, ἔχει πολλὰ νὰ πεῖ ὁ Σταῦρος Ζουμπουλάκης, ποὺ ἀφοροῦν ἄμεσα καὶ ἐπιτακτικὰ τὸν καιρό μας, τὸν κόσμο στὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ (μὲ τὴν ἄδειά σας) τὴν ἡλικία μας. Ὁ ἴδιος εἶναι τακτικὸς ἀναγνώστης μυθιστορημάτων, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ βιβλίο του, καὶ τὴν ἰδιότητα αὐτή, τὴν ἰδιότητα τοῦ ἀναγνώστη μυθιστορημάτων, κι ἂς μὴν τὴν τοποθετεῖ ψηλὰ στὴν κλίμακα τῆς γνώσης, ἐπείγεται ἐντούτοις νὰ τὴ διαφυλάξει ὡς ἀξία. Νὰ τὴ διαφυλάξει ἀπὸ τί; Πρωτίστως ἀπὸ ὅσα ὁ ἴδιος διατρανώνει πὼς δὲν εἶναι, αὐτὸς ἢ τὰ κείμενά του. Τὰ συναχθέντα δοκίμια, κατὰ ὁμολογία του, «…εἶναι κείμενα ἑνὸς ἀναγνώστη ποὺ διαβάζει μυθιστορήματα […] Εἶναι κείμενα ὑποκειμενικά, μὰ ὄχι αὐθαίρετα, ποὺ θέλουν νὰ συναντήσουν ἄλλους ἀναγνῶστες. Δὲν διεκδικοῦν κανενὸς εἴδους ἐπιστημονικότητα οὔτε ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν ὀρθότητα κάποιας λογοτεχνικῆς θεωρίας. Δὲν ἔχω ἄλλωστε καμία».I accepted with great joy to participate in the presentation of Stavros Zoumboulakis's book, in flagrant excess of my knowledge and competence, for two very simple reasons: first, to honor our friendship, and second, because Stavros Zoumboulakis, when he writes, has something important to say. I leave the first reason quiet in its private sanctuary, to deal, in the few minutes of time allotted to me, with the second. On the book specifically, Stavros Zoumboulakis has much to say that concerns directly and imperatively our times, the world in which we live and (with your permission) our age. He himself is a regular reader of novels, as is evident from his book, and this quality, the quality of being a reader of novels, even if he does not place it high on the scale of knowledge, he nonetheless hastens to preserve it as a value. To preserve it from what? Primarily from what he himself declares that he is not, himself or his texts. The collected essays, by his own admission, "...are texts of a reader who reads novels [...] They are subjective texts, but not arbitrary, that want to meet other readers. They claim no kind of scientific character nor do they seek to confirm the correctness of any literary theory. I have none anyway".