Η συμβολή των στατιστικών δεδομένων για το έγκλημα στη χάραξη και άσκηση αποτελεσματικής αντεγκληματικής πολιτικής

Ο ερευνητής που αποφασίζει να επικεντρώσει την προσοχή του στο ερώτημα που αφορά τις πηγές της γνώσης μας για το έγκλημα, και μάλιστα επιλέγει να ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις έμμεσες πηγές, τις δευτερογενείς, δηλαδή, αποδείξεις του περάσματος στην πράξη ή/και την κοινωνική αντίδραση σ’ αυτήν - μεγάλο τμήμα των οποίων καταλαμβάνει η επίσημη στατιστική των εγκλημάτων και της ποινικής αντιμετώπισής τους από τους φορείς άσκησης τυπικού κοινωνικού ελέγχου - έρχεται αντιμέτωπος με ένα πλήθος αριθμών. Όσο όμως κι αν η γλώσσα των αριθμών είναι απαραίτητη και ισχυρή στην τεκμηρίωσή της, μπορεί να αποβεί αποπροσανατολιστική αν δεν αξιοποιηθεί με πλήρη επίγνωση των περιοριστικών της όρων, οι αριθμοί μπορούν να καταδείξουν ότι το έγκλημα και η παρέκκλιση βρίσκονται παντού και αφήνουν ίχνη παντού. Καταδεικνύουν και επισημαίνουν αυτούς που τα γνωστοποιούν κι εκείνους που προσπαθούν να τα ελέγξουν, τους δράστες και τα θύματα, το περιβάλλον - τη σκηνή τέλεσης του εγκλήματος, ή μιας κατασκευής του. Ανάλογα με το είδος της ανάγνωσης, σχεδόν κάθε περιβάλλον μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα «αρχείο» όχι μόνο γεγονότων, αλλά κυρίως των συνεπειών τους καθώς και της κοινωνικής αντίδρασης την οποία προκαλεί το πέρασμα στην πράξη. Με αυτήν την έννοια το έργο του ερευνητή του εγκλήματος διαφοροποιείται από το έργο κοινωνικών επιστημόνων άλλων επιστημονικών κλάδων ως προς το ότι φέρει μεγαλύτερο το βάρος της απόδειξης των δευτερογενών αναλύσεών του, όπως είναι η περίπτωση των επίσημων στατιστικών δεδομένων για το έγκλημα. Το βάρος αυτό γίνεται ακόμη μεγαλύτερο στην περίπτωση που υποστηρίζει τη χάραξη και την άσκηση της αντεγκληματικής πολιτικής όχι μόνο σε μια χώρα αλλά και διεθνώς.