Η διασυνοριακή ρύπανση: σύγχρονες πτυχές στο διεθνές δίκαιο του περιβάλλοντος

Η περίπτωση της διασυνοριακής ρύπανσης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα στο διεθνές δίκαιο του περιβάλλοντος. Οι διασυνοριακές επιπτώσεις που έχουν οι δραστηριότητες που αναπτύσσονται στο έδαφος ενός κράτους, είναι από τους πρώτους τρόπους που έγινε αντιληπτή η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος. Το περιβάλλον αποτελεί ένα κοινό αγαθό, η ανάγκη διαφύλαξης του οποίου και οι κίνδυνοι που το απειλούν δεν γνωρίζουν σύνορα. Η περίπτωση της διασυνοριακής ρύπανσης αναδεικνύει με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο τη διεθνή διάσταση της περιβαλλοντικής προστασίας. Το πρώτο θεμέλιο στη διαμόρφωση του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος αποτελούν οι νομολογιακές αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, καθώς και τα soft-law κείμενα, τα οποία, ναι μεν δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα αλλά αποτελούν κατευθυντήριες γραμμές και συγκροτούν ένα corpus κανόνων ικανό να διαχειριστεί σημαντικά περιβαλλοντικά προβλήματα. Το δεύτερο σημαντικό θεμέλιο αποτελούν οι διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες, οι οποίες προσφέρουν μια διευρυμένη περιβαλλοντική προστασία, τα κράτη μέσα από μια συλλογική δράση συνεργάζονται για την αντιμετώπιση περιβαλλοντικών ζητημάτων οικουμενικού χαρακτήρα. Σημαντική πτυχή αποτελεί η ενσωμάτωση της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης στο πεδίο δράσης για το περιβάλλον, με αποτέλεσμα τη διασύνδεση της περιβαλλοντικής προστασίας με την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Εν κατακλείδι, το οικοδόμημα της περιβαλλοντικής προστασίας θα πρέπει να στηρίζεται σε μια ισχυρή διεθνή περιβαλλοντική πολιτική, η οποία θα στοχεύει στη διεθνή συνεργασία για την αντιμετώπιση των διασυνοριακών διαφορών και την ομαλή προσαρμογή των κρατών στις διεθνείς εξελίξεις για το περιβάλλον.