Μεταναστευτικό και κρατική διαχείριση, η περίπτωση της Μόριας

Η συγκεκριμένη εργασία έχει ως στόχο την παρουσίαση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ρευμάτων από το ελληνικό κράτος και τους μηχανισμούς διαμόρφωσης της πολιτικής του, και με τα την έναρξη αυτού που εντέχνως ονομάστηκε «προσφυγική κρίση» δηλαδή από το 2015 και μετά. Στο πλαίσιο της εργασίας δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο φαινόμενο των στρατοπέδων υποδοχής και ταυτοποίησης μεταναστών και προσφύγων. Αυτά τα νέου τύπου στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι περίκλειστοι χώροι, όπου άνθρωποι κατοικούν σε σκηνές και κοντέινερ, επιτηρούνται, ελέγχονται, αστυνομεύονται, ζουν και μεγαλώνουν, αποτέλεσαν και αποτελούν σημείο αναφοράς της σύγχρονης ελληνικής και Ευρωπαϊκής πολιτικής. Στόχος του κειμένου αυτού είναι να παρουσιάσει την περίπτωση του πιο γνωστού από τα στρατόπεδα αυτά, εκείνο της Μόριας στην Μυτιλήνη. Το μέρος αυτό πριν την καταστροφή του από τους ίδιους του τους τρόφιμους, αποτέλεσε ένα μέρος όπου τέθηκε σε εφαρμογή η πολιτική διαχείρισης της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών τόσο από το ελληνικό κράτος, όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σκοπός είναι λοιπόν να μελετηθούν οι επιλογές των επίσημων φορέων εξουσίας, και πώς αυτές διαμόρφωσαν την ζωή, τις τύχες και τις επιλογές των ανθρώπων που έζησαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, καθώς και όσων κλήθηκαν να εφαρμόσουν τις πολιτικές αυτές στο πεδίο. Η εργασία αυτή βασίζεται σε άρθρα από τον τύπο, νομικά κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελληνική νομοθεσία, για τους πρόσφυγες, καθώς και συνεντεύξεις ανθρώπων που δούλεψαν στο στρατόπεδο της Μόριας και στην πόλη της Μυτιλήνης.