Το συγκρουσιακό τοπίο στα "ορφανά" της Λεωφόρου Αλεξάνδρας

H διατριβή ασχολείται με το συγκρουσιακό τοπίο που αναπτύσσεται σε ένα αστικό κενό, στην καρδιά της πόλης, με αφορμή το ζήτημα της διεκδίκησης στέγης σε στεγασμένους ή μη, δημόσιους χώρους, σε ένα κεντρικό οδικό άξονα, και συγκεκριμένα στην λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το πεδίο έρευνας εντοπίζεται στις προσφυγικές κατοικίες (Προσφυγικά) στην πάνω πλευρά της Λεωφόρου και στο Πεδίον του Άρεως, (Πάρκο), στο άλλο άκρο της, μιας λεωφόρου που ταυτόχρονα φιλοξενεί καταλήψεις, όπως τα «Προσφυγικά» και κτίρια σύμβολα της επιβολής της κρατικής εξουσίας στην πόλη, όπως η «ΓΑΔΑ» και ο «Άρειος Πάγος.» Η διατριβή ξεκινά με την παραδοχή οτι η πόλη αποτελεί διαχρονικά χώρο ετερογένειας και ποικιλομορφίας. Μεγαλουπόλεις σαν την Αθήνα της κρίσης, φιλοξενούν ανθρώπους κοινωνικά, εθνοτικά και πολιτισμικά «ξένους» μεταξύ τους, επιβάλλοντας τους την συμβίωση σε ένα σκηνικό με στερεότυπα και προκαταλήψεις που αναπόφευκτα δημιουργεί συγκρούσεις. Η υποτίμηση της ζωής από πρώτιστο αγαθό σε ανάγκη απλής επιβίωσης αποτελεί το εύφλεκτο υλικό των συγκρουσιακών σχέσεων που αναπτύσσονται στον αστικό χώρο και συμβάλουν στην κοινωνική κατασκευή του νέο-οριζόμενου τόπου. Έτσι προκύπτει ένα συγκρουσιακό τοπίο που αφορά όλους τους συμμετέχοντες στο σχήμα του κοινωνικού διαχωρισμού και της δυσφορίας που αναπτύσσεται απέναντι στον «άλλο» που αποτελεί την απειλή της καθημερινότητας.. Η ανάδειξη του συγκρουσιακού τοπίου των περιπτώσεων μελέτης, «Προσφυγικά» και «Πάρκο» αναλύεται μέσα από το λόγο και τις δράσεις των χρηστών τους, όπως αυτές αποτυπώνονται από την επιτόπια παρατήρηση του ερευνητή αλλά και τη χρήση ανοιχτών και σε βάθος συνεντεύξεων με τους δρώντες (χρήστες και Πολιτεία). Έννοιες και λέξεις όπως αδιαφορία, αλληλέγγυα οικονομία, άμεση δημοκρατία, ανασφάλεια, ανυπακοή, αυτονομία, ελπίδα, ετεροτοπία, κοινά, κοινωνικά όρια, οικιστικό απόθεμα, ουτοπία, συλλογικότητες, συμβίωση, και φόβος, δημιουργούν ένα πάζλ που αναφέρεται στην ανάπτυξη της συγκρουσιακής εικόνας στις δυο\r\nπεριπτώσεις μελέτης της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Είναι αυτή η εικόνα που καταλύει την περιθωριοποίηση των συλλογικών αντιδράσεων του «όχλου» και προσφέρει άλλοθι σε υποθέσεις εργασίας.