Το συλλογικό υποκείμενο της πόλης: όψεις της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να αναδείξει τις εξωθεσμικές μορφές πολιτικής συμμετοχής που επιλέγουν τα πολιτικά υποκείμενα κατά τη διάρκεια της κρίσης. Οι μορφές αυτές έχουν αναφορές στην αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση και λαμβάνουν χώρα στο πεδίο της πόλης. Η χρονική περίοδος που καλύπτει η έρευνα είναι από το 2009 έως το 2015. Οι βασικές θεωρίες στις οποίες στηρίχτηκε η εργασία είναι η θεωρία της πολιτικής κουλτούρας και οι θεωρητικές επεξεργασίες του χώρου. Μεθοδολογικά η εργασία ακολούθησε το συνδυασμό των ημι-δομημένων συνεντεύξεων και της συμμετοχικής παρατήρησης. Η παρούσα έρευνα προσπαθεί να καταγράψει τη συλλογική δράση σε κοινωνικά στέκια και καταλήψεις ως μορφή πολιτικής συμμετοχής που αναπτύχθηκε ως συνήθης πρακτική κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης και να φανερώσει πως είναι δυνατόν να συνιστά στοιχείο της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Μέσα από τις πρακτικές αυτές αναδύονται τα νέα συλλογικά υποκείμενα που πολιτικοποιούνται στο δημόσιο χώρο και διεκδικούν τις χωρικότητες της δικαιοσύνης και της ελευθερίας στην πόλη.