Ο ελληνικός αντικομμουνισμός στη δεκαετία του ’40 και η επινόηση του «σλαβοκομμουνισμού»

Στην ανά χείρας διατριβή εξετάζεται η μετάλλαξη του αντικομμουνιστικού λόγου στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’40 και η ανάδυση της έννοιας της εθνικοφροσύνης. Η συναίρεση κομμουνισμού και σλαβισμού στην καινοφανή έννοια του «σλαβοκομμουνισμού», κεντρική στον επίσημο και δημόσιο λόγο της περιόδου, διαμόρφωσε τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ελληνικού αντικομμουνισμού στο περιβάλλον του Ψυχρού Πολέμου. Μέσω μιας γενεαλογικής προσέγγισης, επιχειρείται να αναλυθεί το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που γέννησε αυτή τη λογοθετική κατασκευή, τα σημασιολογικά πεδία που δημιούργησε, καθώς επίσης και οι συναρθρώσεις του με άλλους λόγους, η εμπέδωσή της σε θεσμούς και πρακτικές και, τέλος, η επίδρασή της στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο.