Η ανάπτυξη αιολικών πάρκων σε δασικές και αναδασωτέες περιοχές: νομικές διαστάσεις της σύγκρουσης μεταξύ κλιματικής πολιτικής και διατήρησης της βιοποικιλότητας υπό το πρίσμα της Ενωσιακής και της Εθνικής νομοθεσίας

Η ανάπτυξη αιολικών πάρκων σε δασικές και αναδασωτέες περιοχές εγείρει σύνθετα νομικά ζητήματα, καθώς αναδεικνύεται η ένταση ανάμεσα στους στόχους της κλιματικής πολιτικής και την ανάγκη διατήρησης της βιοποικιλότητας. Το ζήτημα εντάσσεται στο πλαίσιο των διεθνών και ευρωπαϊκών δεσμεύσεων για την απανθρακοποίηση και την πράσινη μετάβαση, ενώ συνδέεται άμεσα με τη συμβολή της αιολικής ενέργειας στους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης. Παράλληλα, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις των χερσαίων αιολικών εγκαταστάσεων καθιστούν εμφανή τα όρια και τις προκλήσεις της ενεργειακής μετάβασης. Η κανονιστική θεμελίωση του ζητήματος προκύπτει από το ευρωπαϊκό και το εθνικό νομικό πλαίσιο προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Οι ενωσιακές οδηγίες για τα πουλιά και τους οικοτόπους, οι διαδικασίες περιβαλλοντικής εκτίμησης και η στρατηγική για τα δάση συναρθρώνονται με τις συνταγματικές επιταγές για την προστασία των δασών και τις ειδικές διατάξεις της δασικής και περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας διαδραματίζει καίριο ρόλο στη διαμόρφωση της πρακτικής εφαρμογής, μεταβαίνοντας από την απόλυτη προστασία των δασικών οικοσυστημάτων προς την αποδοχή στάθμισης επιτακτικών λόγων δημοσίου συμφέροντος και περιβαλλοντικής διαφύλαξης. Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει ότι η στάθμιση λειτουργεί πλέον ως το κατεξοχήν εργαλείο συμφιλίωσης της ενεργειακής και περιβαλλοντικής πολιτικής. Ωστόσο, παραμένει αναγκαία η ενίσχυση της κανονιστικής σαφήνειας, η αποτελεσματική εφαρμογή των κανόνων και η ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, ώστε να επιτευχθεί μια δίκαιη και ισόρροπη πράσινη μετάβαση, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.