Η παρακίνηση ως στοιχείο αύξησης της αποδοτικότητας των εργαζομένων: το παράδειγμα της Ελληνικής Αστυνομίας

Είναι πλέον αποδεκτό στον κόσμο των επιχειρήσεων ότι το ανθρώπινο δυναμικό αποτελεί το πολυτιμότερο «περιουσιακό στοιχείο» κάθε οργανισμού στην προσπάθεια του να καθιερωθεί και να εξελιχθεί στον κλάδο που δραστηριοποιείται. Η παρακίνηση είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούν τη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού, καθώς σχετίζεται άμεσα με σημαντικές εργασιακές στάσεις, όπως η ικανοποίηση από την εργασία και η δέσμευση στον οργανισμό, ενώ σε συνδυασμό με τις ικανότητες και την προσωπικότητα των ατόμων, συμβάλει στην αύξηση της απόδοσης και κατ’ επέκταση στην επιβίωση και ευημερία μίας επιχείρησης ή ενός οργανισμού. Στην παρούσα εργασία γίνεται αναφορά στην Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και σε διαχρονικές θεωρίες γύρω από την παρακίνηση, ενώ αναφέρονται κίνητρα και τεχνικές παρακίνησης-μη χρηματικά κίνητρα, που προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις ως προς το τι είναι αυτό που κάνει τελικά τον άνθρωπο να είναι ικανοποιημένος και να εργάζεται με περισσότερο ή λιγότερο ζήλο. Οι εν λόγω τεχνικές παρακίνησης είναι ιδιαίτερα σημαντικές στη σημερινή πραγματικότητα, δεδομένης της δυσκολίας για παροχή οικονομικών κινήτρων, ειδικότερα σε δημόσιους οργανισμούς. Επιπλέον, έγινε προσπάθεια να αναφερθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι κρίσιμοι παράγοντες που επηρεάζουν την οργανωσιακή συμπεριφορά και κυρίως την παρακίνηση, γι’ αυτό πέρα από τις θεωρίες παρακίνησης και τα κίνητρα που είναι ιδιαίτερα σημαντικά, γίνεται αναφορά και σε παράγοντες όπως η οργανωσιακή κουλτούρα, η συναισθηματική νοημοσύνη, η προσωπικότητα και η ηγεσία, που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά και την παρακίνηση των εργαζομένων και μπορεί να καθορίσουν την πορεία ενός οργανισμού. Το τελευταίο μέρος της εργασίας αφορά σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Ελληνική Αστυνομία, προς διακρίβωση της ικανοποίησης και παρακίνησης των στελεχών της και την ανακάλυψη κινήτρων που θα μπορούσαν να τους παρακινήσουν και ν’ αυξήσουν την απόδοση τους. Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε ήταν ποσοτική με τη χρήση δομημένου ερωτηματολογίου που απαντήθηκε από 141 αστυνομικούς, με τα αποτελέσματα ν’ αναδεικνύουν ότι η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα πάσχει από έλλειψη κινήτρων και διαπιστώνει αρκετές ανισότητες στις ανταμοιβές και στις συνθήκες εργασίας μεταξύ των υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ.