Πάνδημος
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη, Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
Χώρος ηλεκτρονικής δημοσίευσης της συγγραφικής δραστηριότητας των μελών της επιστημονικής κοινότητας του Παντείου Πανεπιστημίου. Μέσω του Πάνδημου επιτυγχάνεται η ευρεία δημοσίευση και η άμεση διάθεση, η μεγαλύτερη προβολή και κατοχύρωση της εργασίας, στην ευρεία επιστημονική κοινότητα, ενώ ενισχύεται η επιστημονική επικοινωνία.
Κοινότητες στην Πάνδημο
Επιλέξτε μια κοινότητα για να περιηγηθείτε στις συλλογές της.
Πρόσφατες Υποβολές
To what extend does emotional intelligence affect executives’ crisis and dilemma management in greek companies : an empirical approach
Κουτσοπούλου, Ευαγγελία; Koutsopoulou, Evangelia; Παλάσκας, Θεοδόσιος Β.; Palaskas, Theodosios; Στοφόρος, Χρυσόστομος Ε.; Κεραμίδου, Ιωάννα; STOFOROS, CHRYSOSTOMOS; KERAMIDOU, IOANNA; Economic and Regional Development (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-12)
Η παρούσα διπλωµατική εργασία εξετάζει αν η Συναισθηµατική Νοηµοσύνη (ΣΝ) επηρεάζει την ικανότητα των στελεχών να διαχειρίζονται κρίσεις και διλήµµατα σε ελληνικές επιχειρήσεις. Στο σηµερινό ασταθές επιχειρηµατικό περιβάλλον, οι ηγέτες καλούνται όχι µόνο να λαµβάνουν σύνθετες αποφάσεις υπό πίεση, αλλά και να ρυθµίζουν τα συναισθήµατά τους, να επικοινωνούν αποτελεσµατικά και να διατηρούν την οργανωσιακή συνοχή. Η έρευνα βασίστηκε σε ποσοτική µεθοδολογία, µε συλλογή δεδοµένων από στελέχη διαφόρων κλάδων στην Ελλάδα, χρησιµοποιώντας τα εργαλεία WLEIS, Crisis Self Efficacy Scale και Decision Making Scales. Η στατιστική ανάλυση - περιγραφική, επαγωγική και παλινδρόµησης έδειξε ότι η ΣΝ αποτελεί σηµαντικό προβλεπτικό παράγοντα τόσο της αποτελεσµατικής διαχείρισης κρίσεων όσο και της ηθικής λήψης αποφάσεων σε καταστάσεις πίεσης. Πτυχές όπως η ρύθµιση συναισθηµάτων, η ενσυναίσθηση και η κοινωνική επίγνωση ενισχύουν τη διάγνωση καταστάσεων, την επίλυση συγκρούσεων και την ηθική κρίση. Τα ευρήµατα υπογραµµίζουν την ανάγκη ενσωµάτωσης της ΣΝ σε προγράµµατα ανάπτυξης ηγεσίας, οργανωσιακής εκπαίδευσης και πολιτικών. Συνολικά, η µελέτη προσφέρει εµπειρική τεκµηρίωση για τον κρίσιµο ρόλο της ΣΝ στη βελτίωση της ηγετικής αποτελεσµατικότητας σε σύνθετα και αβέβαια περιβάλλοντα.
Ο χρόνος και η φαντασία στο φιλοσοφικό έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη
Θεοδωρακοπούλου, Μαρία-Ανδριάννα; Ξηροπαΐδης, Γιώργος; Xiropaidis, Georgios; Μπαλτάς, Αριστείδης, 1943-; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-10-30)
Η παρούσα εργασία εξετάζει τις έννοιες του χρόνου και της φαντασίας στο φιλοσοφικό έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη, εστιάζοντας στον μαγματικό χαρακτήρα της πραγματικότητας όπως αυτός εκδηλώνεται στο άτομο, την κοινωνία και τον κόσμο. Η προσέγγιση που υιοθετείται αποσκοπεί στη φιλοσοφική αποσαφήνιση των εννοιών αυτών, αποσπώντας τες από τις άμεσες πολιτικές αναφορές του καστοριαδικού έργου, προκειμένου να αναδειχθεί η οντολογική και κοσμολογική τους διάσταση.
Αρχικά, η εργασία επιχειρεί μια σταδιακή εισαγωγή στη σκέψη του Καστοριάδη, με αφετηρία την ανθρώπινη ψυχή ως πηγή δημιουργίας μορφών και συγκρότησης του κόσμου, καθώς και τη θεμελιώδη σχέση της με τον Άλλον. Στη συνέχεια, αναλύεται ο κύκλος της Δημιουργίας ως βασική λειτουργία του Είναι, από την οποία αναδύονται οι θεσμοί, οι κοινωνικές νόρμες και οι συλλογικές σημασίες. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σύλληψη της κοινωνίας ως κοσμικού συνόλου, στη δημιουργική της βάση, αλλά και στη σχέση της με το Χάος και την Άβυσσο ως τόπους γένεσης και καταστροφής του κόσμου. Η ανάλυση αυτή οδηγεί στη διερεύνηση της έννοιας του μάγματος και της λειτουργίας των μαγματικών μορφών, οι οποίες καθιστούν δυνατή την κατανόηση του προτάγματος της αυτονομίας.
Στο κεντρικό μέρος της εργασίας εξετάζεται ο καστοριαδικός χρόνος, η πολλαπλότητα και η ετερογένεια των χρονικοτήτων, καθώς και η έννοια του άχρονου ή υπερχρονικού χρόνου. Η ανάλυση αυτή λειτουργεί ως βάση για τη διερεύνηση της φαντασίας ως θεμελίου του κόσμου και του ιδιοκόσμου, ως οργανωτικού παράγοντα της κοινωνικής ζωής και ως πεδίου ετερότητας και διαφοράς. Τέλος, η εργασία προσεγγίζει την έννοια του παρόντος και τον ψευδο-χαρακτήρα του κοινωνικού, προτείνοντας συμπεράσματα και ανοίγοντας προοπτικές για περαιτέρω φιλοσοφική έρευνα.
Ο επαναπατρισμός των πολιτικών προσφύγων και η αποτύπωσή του μέσα από τον Τύπο
Χατζηγεωργίου, Σοφία; Λαγάνη, Ειρήνη; Βεντούρα, Λίνα; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-02-07)
Το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1949, προκάλεσε τον μαζικό εκπατρισμό περίπου 56.000 ανθρώπων, που καθιερώθηκε να ονομάζονται Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου Πολέμου, παρόλο που ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν με αυτήν την ιδιότητα, ούτε από την Ελλάδα, ούτε από τους διεθνείς οργανισμούς, ούτε από τις χώρες υποδοχής τους. Από την αρχή του εκπατρισμού τους, σταθερή προσδοκία και πάγιο αίτημά τους ήταν ο επαναπατρισμός τους. Η επιστροφή τους, όμως στην πατρίδα, έπρεπε να είναι μαζική, να συνοδεύεται από την αναγνώριση του έργου της Εθνικής Αντίστασης και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, από τη χορήγηση γενικής αμνηστίας και την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας. Κατά συνέπεια συναρτήθηκε με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, τα εθνικά ζητήματα, τις διακρατικές σχέσεις και τις ενέργειες των διεθνών οργανισμών.
Ειδικές κατηγορίες προσφύγων, όπως μικρός αριθμός παιδιών από τη Γιουγκοσλαβία, αιχμάλωτοι του τακτικού στρατού και όμηροι, επέστρεψαν στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Αντιθέτως, το διάστημα 1947-1962, αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια από 15.000 σλαβόφωνους, των οποίων οι περιουσίες δημεύτηκαν και επαναποικίστηκαν από αμιγώς ελληνόφωνους πληθυσμούς. Κατά τις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970, κυριάρχησε ο επαναπατρισμός σε ατομική βάση, κατά κανόνα, λίγων προσφύγων, που συνοδευόταν από δηλώσεις εθνικοφροσύνης.
Το καλοκαίρι του 1982 αναγνωρίστηκε η Εθνική (Εαμική) Αντίσταση και στις 29/12/1982 επιτράπηκε ο επαναπατρισμός και η απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους «Έλληνες το γένος» πολιτικούς πρόσφυγες. 40 χρόνια μετά από τη λήξη του ελληνικού εμφυλίου, τον Αύγουστο του 1989, νομοθετήθηκε η «άρση των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου».
Οι πολιτικοί πρόσφυγες έμειναν εκπατρισμένοι για τρεις γενιές, επομένως η ολοκληρωμένη εικόνα επιβάλλει την αναφορά στις συνθήκες ζωής στην υπερορία, σε ζητήματα εργασιακής απασχόλησης, εκπαίδευσης, οργάνωσης κοινοτήτων και δεσμών με την πατρίδα.
Η μακρά διάρκεια της επιστροφής τους, συνδέθηκε με την εσωτερική πολιτική κατάσταση και τις ιδεολογικές και πολιτικές διεργασίες της Μεταπολίτευσης, καθώς το ζήτημα ήταν πρόσφορο για κομματική εκμετάλλευση και αυτοπροσδιορισμό από όλες τις πλευρές. Η Μεταπολίτευση δεν ήταν απλώς μια δημοκρατική πολιτειακή μετάβαση, αλλά αποτέλεσε την τομή για τη δικαίωση αιτημάτων και την ολοκλήρωση διεργασιών που κυοφορούνταν σε όλη την μετεμφυλιακή περίοδο. Κατά συνέπεια, όλες οι νομοθετικές και θεσμικές εξελίξεις και οι ιδεολογικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, σχετίστηκαν με ζητήματα που είχαν μείνει ανοικτά, από τη δεκαετία του ’40. Βασική προϋπόθεση για την οικοδόμηση του δημοκρατικού βίου ήταν η στοιχειώδης πολιτική συναίνεση, για τη διαχείριση του τραυματικού παρελθόντος. Η επάνοδός τους υπήρξε σημαντικός συντελεστής του εκδημοκρατισμού της χώρας, της κατοχύρωσης των ατομικών δικαιωμάτων, της διαφορετικής ανάγνωσης του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος και της διαμόρφωσης νέων πολιτικών στάσεων και ταυτοτήτων. Όλα τα παραπάνω, καθώς και τα προσκόμματα και οι δυσκολίες στην (επαν)ένταξή τους, εξετάζονται και βιβλιογραφικά, αλλά και όπως καταγράφηκαν στον μεταπολιτευτικό, κυρίως, Τύπο.
Το πρόβλημα του μεθοδολογισμού : η πραγμοποιημένη συνείδηση και ο αφηρημένος φορμαλισμός του νεοκαντιανισμού
Φράγκος, Γιώργος; Φαράκλας, Γιώργος, 1962-; Ιακώβου, Βίκυ; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-10-27)
Η εργασία «Το Πρόβλημα του Μεθοδολογισμού: Η πραγμοποιημένη συνείδηση και ο αφηρημένος φορμαλισμός του νεοκαντιανισμού» εξετάζει τον μεθοδολογισμό ως κεντρικό επιστημολογικό φαινόμενο της νεωτερικής γνωσιολογίας. Ως μεθοδολογισμός ορίζεται η τάση να διαχωρίζονται η επιστημολογία και η μεθοδολογία διερεύνησης ενός επιστημονικού πεδίου από το αντικείμενό τους και, ως εκ τούτου, να απολυτοποιούνται ως αυτόνομα, προθεωρητικά θεμέλια της γνώσης, αποκομμένα τόσο από τα συγκεκριμένα περιεχόμενα του εμπειρικού αντικειμένου τους όσο και από τις κοινωνικές συνθήκες συγκρότησής τους. Η εργασία υποστηρίζει ότι αυτή η στάση δεν αποτελεί απλώς φιλοσοφική επιλογή, αλλά δομικό επιστημολογικό πρόβλημα που οδηγεί σε έναν αφηρημένο φορμαλισμό στην επιστημολογία, ο οποίος προκαθορίζει γνωσιολογικά το αντικείμενό του, απαγορεύοντας στο αντικείμενο να «συνομιλήσει» με την επιστημολογία και τη μέθοδο διερεύνησής του και να τις μετασχηματίσει. Κατ’ αυτόν τον τρόπο χάνεται η διαλεκτική σχέση διαμεσολάβησης και αλληλοσυγκρότησης μεταξύ επιστημολογίας και μεθόδου, αφενός, και γνωστικού αντικειμένου, αφετέρου.
Στο πρώτο κεφάλαιο ανασυγκροτείται η νεοκαντιανή γνωσιοθεωρία της σχολής του Μαρβούργου και της Νοτιοδυτικής Γερμανίας (Cohen, Natorp, Cassirer, Windelband, Rickert), με έμφαση στη διαδικασία της Begriffsbildung και στην υπερβατολογική θεμελίωση των κοινωνικών επιστημών του Heinrich Rickert ως παραδειγματική και εκλεπτυσμένη περίπτωση μεθοδολογισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο ανασυγκροτείται η θεωρία της αξιακής μορφής στο Κεφάλαιο του Marx, με σκοπό να αναδειχθεί πώς οι διαδικασίες πραγματικής αφαίρεσης που συγκροτούν τις θεμελιώδεις σχέσεις της κοινωνικής αναπαραγωγής διαμεσολαβούν τη φιλοσοφική σκέψη (και την κοινωνική ολότητα εν γένει), με αποτέλεσμα την αναγκαία ανάδυση φορμαλιστικών γνωσιοθεωρητικών παραδόσεων, οι οποίες επιχειρούν να συλλάβουν το αντικείμενό τους σε αφαίρεση από τα περιεχόμενά του και τους κοινωνικούς καθορισμούς της γνωσιακής διαδικασίας.
Στον βαθμό που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τους κοινωνικούς καθορισμούς της γνώσης (πραγματική αφαίρεση, πραγμοποίηση της συνείδησης), η γνώση του επιστημονικού μας αντικειμένου (της κοινωνίας) επιστρέφει πίσω στην επιστημολογία και την μεθοδολογία της, την ενημερώνει και την μετασχηματίζει. Σε αντίθεση με τον μεθοδολογισμό, εδώ η γνώση του αντικειμένου ανατροφοδοτεί και μετασχηματίζει την αντίληψή μας περί της φύσεως του αντικειμένου μας, τι είναι αυτό που θεωρούμε αλήθεια του, τους όρους της δικής μας εμπολοκής στην γνωσιακή διαδικασία, αλλά και τι θεωρούμε έγκυρη μέθοδο απόκτησης γνώσης. Το τρίτο κεφάλαιο ολοκληρώνει την κριτική στον νεοκαντιανισμό και επιχειρεί να εξηγήσει όχι μόνο τους ιστορικο-κοινωνικούς εμφάνισης του της φορμαλιστικής σκέψης και του μεθοδολογισμού, αλλά και τους εκείνους τους όρους υπέρβασης τους.
Τα επαγγελματικά ταμεία στο ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα
Καπακίδου, Αθανασία; Σακελλαρόπουλος, Θεόδωρος Δ.; Sakellaropoulos, Theodoros; Ρομπόλης, Σάββας; Στεργίου, Άγγελος; Sociology (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2009)
Στόχος της παρούσης διατριβής αποτελεί η εξέταση του νέου θεσμού των επαγγελματικών συστημάτων, των προοπτικών του και της συμβολή του στην αναμόρφωση και εκσυγχρονισμό του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό η συγκριτική αποτύπωση της ευρωπαϊκής εμπειρίας, του υπό εξέταση θεσμού, επιδιώκει να παρουσιάσει το πλαίσιο λειτουργίας της επαγγελματικής ασφάλισης σε δέκα κράτη-μέλη, με σκοπό να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την ελληνική πλευρά. Η ανίχνευση και επισήμανση των ευρωπαϊκών τάσεων είναι χρήσιμη και επιβεβλημένη καθώς ενθαρρύνει την αναζήτηση λύσεων και τη διατύπωση προτάσεων πέρα από τα στενά όρια της εθνικής ιδιαιτερότητας και πραγματικότητας. […]