Πάνδημος
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη, Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
Χώρος ηλεκτρονικής δημοσίευσης της συγγραφικής δραστηριότητας των μελών της επιστημονικής κοινότητας του Παντείου Πανεπιστημίου. Μέσω του Πάνδημου επιτυγχάνεται η ευρεία δημοσίευση και η άμεση διάθεση, η μεγαλύτερη προβολή και κατοχύρωση της εργασίας, στην ευρεία επιστημονική κοινότητα, ενώ ενισχύεται η επιστημονική επικοινωνία.
Κοινότητες στην Πάνδημο
Επιλέξτε μια κοινότητα για να περιηγηθείτε στις συλλογές της.
Πρόσφατες Υποβολές
Κινητή τηλεφωνία : το νέο μέσο επικοινωνίας και η επίδρασή του στις διαπροσωπικές σχέσεις του νεοέλληνα
Εκμεκτζιάν, Ελισάβετ; Κορωναίου, Αλεξάνδρα, 1954-; Χρηστάκης, Νικόλας Λ., 1958-; Σακαλάκη, Μαρία; Psychology (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2010)
Το κινητό τηλέφωνο και οι υπηρεσίες που προσφέρει στους χρήστες του, αποτελεί το πιο χρήσιμο και απαραίτητο προσωπικό εργαλείο επικοινωνίας που ο σύγχρονος άνθρωπος έχει διαρκώς μαζί του, όπου και αν βρίσκεται. Η ραγδαία εξάπλωσή του, καθώς και η διαρκής εξέλιξή του, αποτελούν τις ισχυρότερες ενδείξεις οι οποίες επιβεβαιώνουν τη σημασία που έχει προσδώσει στο συγκεκριμένο αντικείμενο ο σύγχρονος άνθρωπος. Η σημασία αυτή αποτελεί και το κεντρικό θέμα της παρούσας έρευνας, όπως τη βιώνουν και επιλέγουν να την περιγράφουν οι ίδιοι οι έφηβοι και νέοι χρήστες των κινητών τηλεφώνων. Μέσω αυτής αναδύονται ενδιαφέροντα θέματα σχετικά με τη επίδραση των νέων μέσων επικοινωνίας τόσο στη ρύθμιση και τον προγραμματισμό της βιωμένης καθημερινότητας των σύγχρονων υποκειμένων, όσο και στη διαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων και επακολούθως στη συγκρότηση της αυτοεικόνας και της κοινωνικής ταυτότητας των μετανεωτερικών υποκειμένων. Η προσέγγιση της συγκεκριμένης καθημερινής πρακτικής μέσω του βιωμένου νοήματος που έχει για τους ίδιους τους κοινωνικά δρώντες, οδηγεί στη διατύπωση συμπερασμάτων σχετικά με τρόπο που οι τελευταίοι σχετίζονται τόσο με τον εαυτό τους όσο και με τους άλλους. Ο έλεγχος και η ελευθερία αποτελούν τα δύο μετανεωτερικά άκρα μεταξύ των οποίων προσπαθεί να ισορροπήσει το κοινωνικό υποκείμενο και το κινητό τηλέφωνο αποτελεί τον από μηχανής θεό σε αυτή του την προσπάθεια.
Η έμφυλη διάσταση της αναγωγής του προσφυγικού σε ζήτημα ασφάλειας: η κατασκευή του “άλλου” ως απειλή
Σάντα Ιωάννα; Καραγιαννοπούλου, Χαρά; Karagiannopoulou, Chara; Κοππά, Μαριλένα; Πετρινιώτη-Κώνστα, Ξανθή; KOPPA, Marilena; Petrinioti, Sandy; International, European and Area Studies (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-02-10)
Η διπλωματική εργασία με τίτλο «Η έμφυλη διάσταση της αναγωγής του προσφυγικού σε ζήτημα ασφάλειας, η κατασκευή του ‘άλλου’ ως απειλή» έχει ως στόχο να σκιαγραφήσει, μέσα από την κριτική ανάλυση λόγου, κυρίως των Ελλήνων και Ελληνίδων χρηστών/χρηστριών του Τwitter, πως διαμορφώνεται η απειλή, πως τα υποκείμενα αντιλαμβάνονται την ασφάλεια, τι έμφυλα χαρακτηριστικά αποδίδονται στην «απειλή», πως ασφαλειοποιείται το μεταναστευτικό ζήτημα και ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του. Για την απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων βρέθηκαν και αναλύθηκαν tweets από συγκεκριμένη χρονική ταραχώδη περίοδο για την Ελλάδα, τα οποία δημοσιεύθηκαν στο χρονικό διάστημα μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου 2020, περίοδο κατά την οποία σημειώθηκαν τα γεγονότα στον Έβρο. Ειδικότερα στις 28 Φεβρουαρίου ο Τούρκος Πρόεδρος ανακοίνωσε το μονομερές άνοιγμα των συνόρων με την Ελλάδα ως απάντηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τον θάνατο 33 Τούρκων στρατιωτών στο Ιντλίμπ. Μέσα από τους θεωρητικούς φακούς της κονστρουκτιβιστικής θεωρίας, καθώς και των θεωριών ασφάλειας και λαμβάνοντας υπόψη το συγκείμενο εντός του οποίου συνέβησαν τα γεγονότα του Έβρου (τη μεταναστευτική πολιτική αφενός της Ελλάδος αφετέρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης) διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο λόγος των πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατασκευάζοντας την εικόνα του «άλλου» - κυρίως ως απειλή σε εθνικό, πολιτισμικό, ακόμη και ατομικό επίπεδο.
To what extend does emotional intelligence affect executives’ crisis and dilemma management in greek companies : an empirical approach
Κουτσοπούλου, Ευαγγελία; Koutsopoulou, Evangelia; Παλάσκας, Θεοδόσιος Β.; Palaskas, Theodosios; Στοφόρος, Χρυσόστομος Ε.; Κεραμίδου, Ιωάννα; STOFOROS, CHRYSOSTOMOS; KERAMIDOU, IOANNA; Economic and Regional Development (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-12)
Η παρούσα διπλωµατική εργασία εξετάζει αν η Συναισθηµατική Νοηµοσύνη (ΣΝ) επηρεάζει την ικανότητα των στελεχών να διαχειρίζονται κρίσεις και διλήµµατα σε ελληνικές επιχειρήσεις. Στο σηµερινό ασταθές επιχειρηµατικό περιβάλλον, οι ηγέτες καλούνται όχι µόνο να λαµβάνουν σύνθετες αποφάσεις υπό πίεση, αλλά και να ρυθµίζουν τα συναισθήµατά τους, να επικοινωνούν αποτελεσµατικά και να διατηρούν την οργανωσιακή συνοχή. Η έρευνα βασίστηκε σε ποσοτική µεθοδολογία, µε συλλογή δεδοµένων από στελέχη διαφόρων κλάδων στην Ελλάδα, χρησιµοποιώντας τα εργαλεία WLEIS, Crisis Self Efficacy Scale και Decision Making Scales. Η στατιστική ανάλυση - περιγραφική, επαγωγική και παλινδρόµησης έδειξε ότι η ΣΝ αποτελεί σηµαντικό προβλεπτικό παράγοντα τόσο της αποτελεσµατικής διαχείρισης κρίσεων όσο και της ηθικής λήψης αποφάσεων σε καταστάσεις πίεσης. Πτυχές όπως η ρύθµιση συναισθηµάτων, η ενσυναίσθηση και η κοινωνική επίγνωση ενισχύουν τη διάγνωση καταστάσεων, την επίλυση συγκρούσεων και την ηθική κρίση. Τα ευρήµατα υπογραµµίζουν την ανάγκη ενσωµάτωσης της ΣΝ σε προγράµµατα ανάπτυξης ηγεσίας, οργανωσιακής εκπαίδευσης και πολιτικών. Συνολικά, η µελέτη προσφέρει εµπειρική τεκµηρίωση για τον κρίσιµο ρόλο της ΣΝ στη βελτίωση της ηγετικής αποτελεσµατικότητας σε σύνθετα και αβέβαια περιβάλλοντα.
Ο χρόνος και η φαντασία στο φιλοσοφικό έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη
Θεοδωρακοπούλου, Μαρία-Ανδριάννα; Ξηροπαΐδης, Γιώργος; Xiropaidis, Georgios; Μπαλτάς, Αριστείδης, 1943-; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-10-30)
Η παρούσα εργασία εξετάζει τις έννοιες του χρόνου και της φαντασίας στο φιλοσοφικό έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη, εστιάζοντας στον μαγματικό χαρακτήρα της πραγματικότητας όπως αυτός εκδηλώνεται στο άτομο, την κοινωνία και τον κόσμο. Η προσέγγιση που υιοθετείται αποσκοπεί στη φιλοσοφική αποσαφήνιση των εννοιών αυτών, αποσπώντας τες από τις άμεσες πολιτικές αναφορές του καστοριαδικού έργου, προκειμένου να αναδειχθεί η οντολογική και κοσμολογική τους διάσταση.
Αρχικά, η εργασία επιχειρεί μια σταδιακή εισαγωγή στη σκέψη του Καστοριάδη, με αφετηρία την ανθρώπινη ψυχή ως πηγή δημιουργίας μορφών και συγκρότησης του κόσμου, καθώς και τη θεμελιώδη σχέση της με τον Άλλον. Στη συνέχεια, αναλύεται ο κύκλος της Δημιουργίας ως βασική λειτουργία του Είναι, από την οποία αναδύονται οι θεσμοί, οι κοινωνικές νόρμες και οι συλλογικές σημασίες. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σύλληψη της κοινωνίας ως κοσμικού συνόλου, στη δημιουργική της βάση, αλλά και στη σχέση της με το Χάος και την Άβυσσο ως τόπους γένεσης και καταστροφής του κόσμου. Η ανάλυση αυτή οδηγεί στη διερεύνηση της έννοιας του μάγματος και της λειτουργίας των μαγματικών μορφών, οι οποίες καθιστούν δυνατή την κατανόηση του προτάγματος της αυτονομίας.
Στο κεντρικό μέρος της εργασίας εξετάζεται ο καστοριαδικός χρόνος, η πολλαπλότητα και η ετερογένεια των χρονικοτήτων, καθώς και η έννοια του άχρονου ή υπερχρονικού χρόνου. Η ανάλυση αυτή λειτουργεί ως βάση για τη διερεύνηση της φαντασίας ως θεμελίου του κόσμου και του ιδιοκόσμου, ως οργανωτικού παράγοντα της κοινωνικής ζωής και ως πεδίου ετερότητας και διαφοράς. Τέλος, η εργασία προσεγγίζει την έννοια του παρόντος και τον ψευδο-χαρακτήρα του κοινωνικού, προτείνοντας συμπεράσματα και ανοίγοντας προοπτικές για περαιτέρω φιλοσοφική έρευνα.
Ο επαναπατρισμός των πολιτικών προσφύγων και η αποτύπωσή του μέσα από τον Τύπο
Χατζηγεωργίου, Σοφία; Λαγάνη, Ειρήνη; Βεντούρα, Λίνα; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-02-07)
Το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1949, προκάλεσε τον μαζικό εκπατρισμό περίπου 56.000 ανθρώπων, που καθιερώθηκε να ονομάζονται Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου Πολέμου, παρόλο που ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν με αυτήν την ιδιότητα, ούτε από την Ελλάδα, ούτε από τους διεθνείς οργανισμούς, ούτε από τις χώρες υποδοχής τους. Από την αρχή του εκπατρισμού τους, σταθερή προσδοκία και πάγιο αίτημά τους ήταν ο επαναπατρισμός τους. Η επιστροφή τους, όμως στην πατρίδα, έπρεπε να είναι μαζική, να συνοδεύεται από την αναγνώριση του έργου της Εθνικής Αντίστασης και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, από τη χορήγηση γενικής αμνηστίας και την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας. Κατά συνέπεια συναρτήθηκε με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, τα εθνικά ζητήματα, τις διακρατικές σχέσεις και τις ενέργειες των διεθνών οργανισμών.
Ειδικές κατηγορίες προσφύγων, όπως μικρός αριθμός παιδιών από τη Γιουγκοσλαβία, αιχμάλωτοι του τακτικού στρατού και όμηροι, επέστρεψαν στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Αντιθέτως, το διάστημα 1947-1962, αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια από 15.000 σλαβόφωνους, των οποίων οι περιουσίες δημεύτηκαν και επαναποικίστηκαν από αμιγώς ελληνόφωνους πληθυσμούς. Κατά τις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970, κυριάρχησε ο επαναπατρισμός σε ατομική βάση, κατά κανόνα, λίγων προσφύγων, που συνοδευόταν από δηλώσεις εθνικοφροσύνης.
Το καλοκαίρι του 1982 αναγνωρίστηκε η Εθνική (Εαμική) Αντίσταση και στις 29/12/1982 επιτράπηκε ο επαναπατρισμός και η απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους «Έλληνες το γένος» πολιτικούς πρόσφυγες. 40 χρόνια μετά από τη λήξη του ελληνικού εμφυλίου, τον Αύγουστο του 1989, νομοθετήθηκε η «άρση των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου».
Οι πολιτικοί πρόσφυγες έμειναν εκπατρισμένοι για τρεις γενιές, επομένως η ολοκληρωμένη εικόνα επιβάλλει την αναφορά στις συνθήκες ζωής στην υπερορία, σε ζητήματα εργασιακής απασχόλησης, εκπαίδευσης, οργάνωσης κοινοτήτων και δεσμών με την πατρίδα.
Η μακρά διάρκεια της επιστροφής τους, συνδέθηκε με την εσωτερική πολιτική κατάσταση και τις ιδεολογικές και πολιτικές διεργασίες της Μεταπολίτευσης, καθώς το ζήτημα ήταν πρόσφορο για κομματική εκμετάλλευση και αυτοπροσδιορισμό από όλες τις πλευρές. Η Μεταπολίτευση δεν ήταν απλώς μια δημοκρατική πολιτειακή μετάβαση, αλλά αποτέλεσε την τομή για τη δικαίωση αιτημάτων και την ολοκλήρωση διεργασιών που κυοφορούνταν σε όλη την μετεμφυλιακή περίοδο. Κατά συνέπεια, όλες οι νομοθετικές και θεσμικές εξελίξεις και οι ιδεολογικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, σχετίστηκαν με ζητήματα που είχαν μείνει ανοικτά, από τη δεκαετία του ’40. Βασική προϋπόθεση για την οικοδόμηση του δημοκρατικού βίου ήταν η στοιχειώδης πολιτική συναίνεση, για τη διαχείριση του τραυματικού παρελθόντος. Η επάνοδός τους υπήρξε σημαντικός συντελεστής του εκδημοκρατισμού της χώρας, της κατοχύρωσης των ατομικών δικαιωμάτων, της διαφορετικής ανάγνωσης του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος και της διαμόρφωσης νέων πολιτικών στάσεων και ταυτοτήτων. Όλα τα παραπάνω, καθώς και τα προσκόμματα και οι δυσκολίες στην (επαν)ένταξή τους, εξετάζονται και βιβλιογραφικά, αλλά και όπως καταγράφηκαν στον μεταπολιτευτικό, κυρίως, Τύπο.