Κάθε μεγάλη επανάσταση είναι πόλεμος ενδοπολιτειακός

Το νεωτερικό σκριπτ της επανάστασης το χαρακτηρίζει η πρωτοτυπία και η καινοτομία. Η πρωτοτυπία του έγκειται στις προσδιορίσιμες απαρχές του, που ανάγονται επακριβώς στη Γαλλία του 1789. Η καινοτομία του, στο ότι εκείνη τη χρονιά «οι Γάλλοι διανοήθηκαν μια ριζική ρήξη με το παρελθόν που θα επιτυγχανόταν με τη συνειδητή θέληση των ανθρώπων, διανοήθηκαν την εναρκτήρια στιγμή μιας δραματουργίας αλλαγής και μετασχηματισμού που προβαλλόταν αορίστως στο μέλλον». Μετά το 1789, η «επανάσταση», στον ενικό, αντικατέστησε τις «επαναστάσεις-ανακυκλύσεις» (revolutions) στον πληθυντικό. Ό,τι πριν από το 1789 γινόταν αντιληπτό ως αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο, ως προκαθορισμένος αστρονομικός κύκλος ή ως αέναη παλινδρόμηση στα ανθρώπινα πράγματα, νοείται εφεξής ως εμπρόθετο, μετασχηματιστικό και επαναλήψιμο: η επανάσταση, ως πράξη, αντικατέστησε την επανάσταση γεγονός. Με αυτό το τολμηρό κατόρθωμα της συλλογικής φαντασίας η επανάσταση έγινε αναπόδραστα πολιτική, καλύπτοντας κυρίως, αλλά όχι μόνον, θεμελιώδεις αλλαγές που άπτονται της νομής εξουσίας και κυριαρχίας. Στα χρόνια μετά το 1789 η επανάσταση εξελίχθηκε σε αυτοδίκαιη αρχή, στο όνομα της οποίας μπορούσε να νομιμοποιηθεί η πολιτική βία. Τα χαρακτηριστικά αυτά γνωρίσματα, συνδυαζόμενα μεταξύ τους, συνέθεσαν «το σκριπτ για τη νεωτερική πολιτική που επινοήθηκε το 1789».