Ο αντιβενιζελικός εξτρεμισμός: το παράδειγμα των Επιστράτων (1916-1922)

Οι Επίστρατοι του 1916 με την πολυποίκιλη δράση τους κατά τα έτη 1916-1922 υπήρξαν αναμφίβολα η εξτρεμιστική συνιστώσα του Αντιβενιζελικού πολιτικού χώρου κατά την διάρκεια του Εθνικού Διχασμού. Αμφισβήτησαν δυναμικά και μαζικά την πολιτική του Κόμματος των Φιλελευθέρων υπερασπιζόμενοι την ουδετερότητα την Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξαν επίσης φορείς ενός πολιτικού εξτρεμισμού πρωτοφανούς λαϊκής αποδοχής, φαινομένου πρωτόγνωρου έως τότε στην νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να εξετάσει όλες τις πτυχές αυτού του εξτρεμισμού, οι οποίες υφαίνονται μέσα από επιμέρους πεδία μελέτης μέσω της διεθνικής διάστασης, της προσωπολατρίας απέναντι στον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ και του κατά βάθος αντιπολεμικού χαρακτήρα του ΠΣΕ, την υποδοχή που επιφύλαξε στους Επιστράτους ο φιλικός και ο αντίπαλος τύπος, και την μεταγενέστερη επινόηση ή απόκρυψη ή ηρωοποίηση αυτού του εξτρεμισμού μέσα από τους λόγους των μεγάλων αντιπάλων του Διχασμού. Εξετάζονται επίσης οι αντιθετικές ιδεολογικές κατευθύνσεις του επιστρατισμού, καθώς και η μετεξέλιξη του ΠΣΕ (Πανελλήνιος Σύλλογος Εφέδρων) σε ΛΠΣ (Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι) που οδήγησε στην ενσωμάτωση του στο μεσοπολεμικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Τέλος, ερευνάται η θέση την οποία κατέχουν οι Επίστρατοι στην σύγχρονη Δημόσια Ιστορία.