Η σεξεργασία στην Ελλάδα σήμερα υπό το πρίσμα της διαθεματικότητας

Σκοπός της έρευνας είναι να διερευνηθεί η εμπειρία των σεξεργατριών και πως αυτή διαμορφώνεται μέσα από τα διαφορετικά κοινωνικά χαρακτηριστικά που φέρουν (όπως η εθνικότητα ή η κοινωνική τάξη) καθώς και από το συγκεκριμένο είδος σεξεργασίας που ασκούν (π.χ. «δρόμου» ή εσωτερικού χώρου), στην Αθήνα του σήμερα. Το ερώτημα αυτό επιχειρήθηκε να απαντηθεί μελετώντας με ανάλυση λόγου α) τον λόγο της νομοθεσίας, β) τον λόγο και την εικόνα του κέντρου ημέρας Red Umbrella Athens μέσα από το υλικό της έκθεσης φωτογραφίας «Ένα δικό της δωμάτιο» καθώς και της συνέντευξης με την συμμετέχουσα στην επιμέλεια της έκθεσης και εργαζόμενη στο κέντρο ημέρας. Τα αποτελέσματα της έρευνας υποδεικνύουν ότι η νομοθεσία δημιουργεί διαφορετικές θεσιακότητες ανάμεσα στις σεξεργάτριες, καθώς ορίζει ως μοναδική νόμιμη άσκηση της σεξεργασίας αυτή εντός του οίκου ανοχής, αποκλείει από την νόμιμη άσκηση μερίδα πληθυσμού βάσει κάποιων χαρακτηριστικών τους και αναπαριστά τις σεξεργάτριες είτε ως φορείς ασθενειών, είτε ως εγκληματίες, είτε ως αντικείμενα. Αντίστοιχα, ο λόγος και εικόνα του Red Umbrella Athens αναπαριστά την σεξεργασία ως μία εργασία όμοια με κάθε άλλη, τους οίκους ανοχής με τρόπο οικείο, ενώ εντοπίζονται εντός του τρόποι αντίστασης των σεξεργατριών στον αποκλεισμό που υφίστανται. Τέλος και στα πλαίσια του λόγου αυτού, διακρίνονται ενδεχόμενοι αποκλεισμοί και ιεραρχήσεις.