Τα «παράσημα» του πόνου: ο πόνος ως παραγωγική διαδικασία στην περίπτωση των χορευτών/ριών

Αντικείμενο αυτής της εργασίας είναι η ανίχνευση των ποικίλων «πρόσημων» του πόνου εστιάζοντας κυρίως στις αφηγήσεις επαγγελματιών χορευτριών και χορευτών που τονίζουν τη θετικότητα που μπορεί αυτός να παράγει. Πιο συγκεκριμένα, υιοθετώντας την τρέχουσα ανθρωπολογική οπτική για τον πόνο, η οποία, αντλώντας από τις πρόσφατες κοινωνιο-ανθρωπολογικές προσεγγίσεις του σώματος και των συναισθημάτων απομακρύνεται από τη διχοτομία «σώμα-ψυχή» και τα προσεγγίζει σαν μια ενσωματωμένη εμπειρία με αισθητηριακές και συναισθηματικές διαστάσεις, η παρούσα εργασία ερευνά το νόημα και την πολιτισμική κατασκευή του πόνου όσον αφορά τις χορεύτριες και τους χορευτές, μέσα από τις αφηγήσεις επαγγελματιών χορευτριών και χορευτών κλασικού μπαλέτου. Με γνώμονα την εμφανή διαφορά ως προς τη νοηματοδότηση της εμπειρίας του πόνου εκ μέρους των χορευτριών και των χορευτών (έναντι άλλων περιπτώσεων) η εργασία αναπτύσσει δύο είδη πόνου: τον πόνο ως εχθρό ή οδύνη και τον πόνο ως σύμμαχο. Ωστόσο, η προσπάθεια να δοθεί έμφαση στις αφηγήσεις των χορευτριών και των χορευτών δεν έχει ως στόχο να δαιμονοποιήσει μια αφήγηση έναντι μιας άλλης. Αυτό που τελικά καταδεικνύεται είναι ότι η εστίαση στις αφηγήσεις των δρώντων υπό έρευνα υποκειμένων μας βοηθά να αντιληφθούμε πώς οι κυρίαρχοι λόγοι - οι μεγάλες δομές- επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων και πώς αυτοί τελικά συνδιαμορφώνουν την πραγματικότητα.