Θεσμικά και διοικητικά εμπόδια πρόσβασης των ευάλωτων ομάδων στις υπηρεσίες υγείας στην Ελλάδα και ο ρόλος του προνοιακού πλουραλισμού

Στα προβλήματα πρόσβασης στις Υπηρεσίες Υγείας που προέκυψαν κατά την τελευταία δεκαετία ως συνέπεια της κοινωνικοικονομικής κρίσης του 2008, κρατική κοινωνική πολιτική υλοποιήθηκε με μεταρρυθμίσεις εστιασμένες στη συγκράτηση του κόστους και την «ορθολογικοποίηση» των δαπανών. Στο πλαίσιο αυτό, ο προνοιακός πλουραλισμός εμφανίστηκε ως εργαλείο διαχείρισης των ακάλυπτων αναγκών Υγείας και των εμποδίων πρόσβασης που προκύπτουν από την υποχρηματοδότηση των Συστημάτων Υγείας στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο διακυβέρνησης, όπου το κράτος περιορίζεται σε ρόλο ρυθμιστικό και επιτελικό. Οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις επικεντρώθηκαν στο στόχο της εξάλειψης των ανισοτήτων με εισαγωγή θεσμών όπως οι διαμεσολαβητές Υγείας, οι κινητές μονάδες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, η κατ’ οίκον νοσηλεία κλπ, και αδράνησαν λόγω έλλειψης νομοθετικής εξειδίκευσης που να καθορίζει όρους και προϋποθέσεις λειτουργίας για κάθε έναν από αυτούς τους καινοτόμους θεσμούς. Διερευνώνται οι δυνατότητες του κράτους να παρέμβει στα προβλήματα πρόσβασης στις Υπηρεσίες Υγείας και η δόμηση του πλαισίου συνεργιών με την τοπική αυτοδιοίκηση και με τον ιδιωτικό (κερδοσκοπικό και μη) τομέα παροχής Υπηρεσιών Υγείας. Επίσης περιγράφονται οι δυναμικές σχεδιασμού καταγραφής και ελέγχου των αποτελεσμάτων των παραπάνω μεταρρυθμίσεων για τις κατηγορίες των οικονομικά ευάλωτων και ανασφάλιστων.