Εξελίξεις στην Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας: μηχανισμός λήψης αποφάσεων

Πολλοί πιστεύουν ότι οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί των Βρυξελλών αποτελούν το κύριο αίτιο που σε αντίθεση με τον οικονομικό τομέα (Δημιουργία ΟΝΕ, υιοθέτηση του ευρώ ως κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος) η πρόοδος στον τομέα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και κατ’ επέκταση της Κοινής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) είναι αργή και σίγουρα δεν αντανακλά στις προσδοκίες της πλειονότητας των Ευρωπαίων πολιτών. Το πρόβλημα όμως είναι πολυπαραγοντικό (Βούληση/συμφέροντα κρατών μελών, σχέσεις με ΝΑΤΟ, οικονομικοί λόγοι), δυσεπίλυτο αλλά ταυτόχρονα η προώθηση και η πρόοδος στο πεδίο της ΚΠΑΑ αποτελούσε και αποτελεί και σήμερα μία μεγάλη πρόκληση για οποιονδήποτε πολιτικό, διπλωμάτη, στρατιωτικό ή επιστήμονα. Η εργασία φιλοδοξεί να περιγράψει με έναν κατά το δυνατόν κατανοητό αλλά ταυτόχρονα και λεπτομερή τρόπο τους λόγους και τις αναγκαιότητες που συνετέλεσαν στην δημιουργία της ΚΕΠΠΑ καθώς και ένα ιστορικό υπόβαθρο των πολιτικών εξελίξεων που οδήγησαν στην πορεία προς τη Συνθήκη της Λισαβόνας, τις αλλαγές που επέρχονται με την εφαρμογή αυτής, να επεξηγήσει το ρόλο των ευρωπαϊκών οργάνων και το μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων εντός της ΕΕ, να αναλύσει τις σχέσεις μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ και τις προοπτικές των σχέσεων αυτών και να εμβαθύνει στις επιπτώσεις του επερχόμενου Brexit που λόγω του μεγέθους της Μ. Βρετανίας αποτελεί μία τεκτονική αλλαγή στην υφιστάμενη δομή της ΚΠΑΑ. Τα συμπεράσματα που παρατίθενται καθώς και οι προτάσεις στοχεύουν στην ανάδειξη της σημασίας της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης ως μέσου για την επίτευξη μεγαλύτερης συνοχής στη λειτουργία της ΕΕ και ταυτόχρονα σημαντικού βήματος για την ενίσχυση της δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ένωσης και στην εμβάθυνση της ΚΠΑΑ κυρίως θεσμικά, με έναν ουσιαστικό όμως τρόπο που θα γίνεται εύκολα αντιληπτός από τον μέσο ευρωπαίο πολίτη και θα συμβάλει στην αυτόνομη παρουσία της ΕΕ σε όλα τα διεθνή πεδία κρίσεων.