Η μορφολογική ανάδυση των κοινωνικών τύπων στην Μητρόπολη του Simmel: όρια, ξενότητα και ετερότητα

Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς, μέσα από τη σκέψη του Georg Simmel, η Μητρόπολη μπορεί να κατανοηθεί ως πεδίο συγκρότησης κοινωνικών σχέσεων και πολιτικών μορφών. Εστιάζοντας στις έννοιες του ορίου, της ετερότητας και της σχέσης, επιχειρείται μια μορφολογική ανάγνωση της αστικής εμπειρίας, που δείχνει πώς η κοινωνική ζωή αποκτά μορφή μέσα από διακρίσεις, αποστάσεις και κατώφλια. Μέσα από την ανάλυση των εννοιών του χώρου, της ανταλλαγής και των κοινωνικών τύπων, αναδεικνύεται ότι το όριο, για τον Simmel, δεν είναι σημείο διαίρεσης αλλά μορφολογική αρχή που καθιστά την κοινωνία ορατή και συγκροτεί τη συμβίωση. Η εργασία ερμηνεύει τη μητροπολιτική εμπειρία ως δίκτυο σχέσεων, όπου η ανωνυμία, η τυπικότητα και η απόσταση λειτουργούν ως μηχανισμοί κοινωνικής σταθερότητας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μορφή του Ξένου, που ενσαρκώνει το εσωτερικό όριο της κοινότητας και αποκαλύπτει τη συνθήκη της νεωτερικής κοινωνικότητας. Μέσα από τη σύνδεση με τη σκέψη της Hannah Arendt, η εργασία επιχειρεί να αναδείξει ότι οι μορφές στο έργο του Simmel αποκτούν θεσμική και πολιτική διάσταση, καθώς μετατρέπουν τη σχέση σε μηχανισμό ένταξης και αποκλεισμού. Τέλος, η σχέση νοείται ως μορφή αλληλεπίδρασης μέσα από την οποία η κοινωνική εμπειρία αποκτά πολιτική διάσταση. Το όριο λειτουργεί ως πεδίο συνάρθρωσης του κοινωνικού και του πολιτικού, όπου η ετερότητα μετατρέπεται από παράγοντα διάκρισης σε όρο συγκρότησης της Μητρόπολης.