Η μορφολογική ανάδυση των κοινωνικών τύπων στην Μητρόπολη του Simmel: όρια, ξενότητα και ετερότητα

Abstract

Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς, μέσα από τη σκέψη του Georg Simmel, η Μητρόπολη μπορεί να κατανοηθεί ως πεδίο συγκρότησης κοινωνικών σχέσεων και πολιτικών μορφών. Εστιάζοντας στις έννοιες του ορίου, της ετερότητας και της σχέσης, επιχειρείται μια μορφολογική ανάγνωση της αστικής εμπειρίας, που δείχνει πώς η κοινωνική ζωή αποκτά μορφή μέσα από διακρίσεις, αποστάσεις και κατώφλια. Μέσα από την ανάλυση των εννοιών του χώρου, της ανταλλαγής και των κοινωνικών τύπων, αναδεικνύεται ότι το όριο, για τον Simmel, δεν είναι σημείο διαίρεσης αλλά μορφολογική αρχή που καθιστά την κοινωνία ορατή και συγκροτεί τη συμβίωση. Η εργασία ερμηνεύει τη μητροπολιτική εμπειρία ως δίκτυο σχέσεων, όπου η ανωνυμία, η τυπικότητα και η απόσταση λειτουργούν ως μηχανισμοί κοινωνικής σταθερότητας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μορφή του Ξένου, που ενσαρκώνει το εσωτερικό όριο της κοινότητας και αποκαλύπτει τη συνθήκη της νεωτερικής κοινωνικότητας. Μέσα από τη σύνδεση με τη σκέψη της Hannah Arendt, η εργασία επιχειρεί να αναδείξει ότι οι μορφές στο έργο του Simmel αποκτούν θεσμική και πολιτική διάσταση, καθώς μετατρέπουν τη σχέση σε μηχανισμό ένταξης και αποκλεισμού. Τέλος, η σχέση νοείται ως μορφή αλληλεπίδρασης μέσα από την οποία η κοινωνική εμπειρία αποκτά πολιτική διάσταση. Το όριο λειτουργεί ως πεδίο συνάρθρωσης του κοινωνικού και του πολιτικού, όπου η ετερότητα μετατρέπεται από παράγοντα διάκρισης σε όρο συγκρότησης της Μητρόπολης.This study examines how, through the thought of Georg Simmel, the Metropolis can be understood as a field in which social relations and political forms are constituted. Focusing on the concepts of boundary, alterity, and relation, it develops a morphological reading of urban experience that reveals how social life takes form through distinctions, distances, and thresholds. Through an analysis of space, exchange, and social types, it is shown that, for Simmel, the boundary is not a point of division but a morphological principle that renders society visible and enables coexistence. The metropolitan experience is interpreted as a network of relations in which anonymity, formality, and distance function as mechanisms of social stability. Particular emphasis is placed on the figure of the Stranger, who embodies the internal limit of the community and exposes the condition of modern sociality. By engaging with the thought of Hannah Arendt, the study demonstrates that Simmel’s social forms acquire institutional and political dimensions, transforming relation into a mechanism of inclusion and exclusion. Finally, relation is conceived as a form of interaction through which social experience attains political significance. The boundary emerges as the site where the social and the political articulate, and where alterity becomes the very condition of the Metropolis’s formation.