Μία «όχι και τόσο πολιτισμένη» Αθήνα: μία εθνογραφική προσέγγιση των (δια)δικτυακών μονοπατιών του ψηφιακού νομαδισμού και της μουσειοποίησης του κέντρου της πόλης

Στην παρούσα εργασία μελετάω τα δίκτυα των ψηφιακών νομάδων της Αθήνας και τους τρόπους με τους οποίους οι πρακτικές του σύγχρονου ψηφιακού νομαδισμού συμβάλλουν στη μουσειοποίηση του κέντρου της πόλης. Τα τελευταία χρόνια, η Αθήνα έχει γίνει ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για ψηφιακούς νομάδες, οι οποίοι επισκέπτονται την πόλη με σκοπό να καταναλώσουν την πολιτισμική «αυθεντικότητά» της. Ο μεγάλος αυτός αριθμός επισκεπτών έχει συμβάλει στην ανάπλαση του ιστορικού κέντρου της πόλης, ως μία από τις διαδικασίες του gentrification που λαμβάνουν χώρα στις γειτονιές της Αθήνας. Ταυτόχρονα, ο ψηφιακός νομαδισμός, ως μία μορφή υπέρ-τουρισμού, συμβάλλει στο να ανέβουν οι τιμές των διαμερισμάτων και το κόστος ζωής σε επίπεδα τέτοια, που πολλοί ντόπιοι Αθηναίοι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά με συνέπεια τον εκτοπισμό τους. Το χάσμα μεταξύ των δύο αυτών κοινωνικών ομάδων είναι εμφανές μέσα από την εθνογραφική μελέτη που διεξήγαγα. Ο διάλογος που γίνεται μεταξύ των ντόπιων συνομιλητών μου και των ψηφιακών νομάδων σε όλη την έκταση της εργασίας αναδεικνύει τις δυναμικές, τις ιεραρχήσεις και τις αντιφάσεις των δύο αυτών κόσμων. Με ποιους τρόπους δημιουργείται, όμως, αυτό το χάσμα; Πώς η διέλευση των ψηφιακών νομάδων, προκαλεί συνθήκες εκτοπισμού και gentrification στο κέντρο της Αθήνας;