It Takes Two to Tango: H Liminoid κοινότητα της Milonga και η διαλεκτική της αγκαλιάς

Πολλές ιστορικές μελέτες προσεγγίζουν το αργεντίνικο τάνγκο ως πολιτισμικό προϊόν της κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας της Αργεντινής του 20ου αι., αλλά και ως μέσο έκφρασης ποικίλων κοινωνικών υποκειμένων (ατομικών και συλλογικών) που το επιτελούσαν ανά τόπο (εντός και εκτός Αργεντινής) και εποχή. Ήδη από τη στιγμή της ίδρυσής του ο εν λόγω χορός απέκτησε πολλαπλές σημασίες, εκφράσεις, νοήματα, πρακτικές και χρήσεις γεγονός που αποδεικνύει την υβριδική και εύπλαστη δυναμική του. Η παρούσα εργασία ερευνά τα νοήματα που αποδίδουν οι σύγχρονοι tangueros και tangueras τόσο στην κοινωνική συμπεριφορά που καλούνται να υιοθετούν όσοι χορεύουν σε milongas, όσο και στην ίδια την χορευτική επιτέλεση. Βάσει της επιτόπιας μελέτης μου σε milongas στην Αθήνα, στο κύριο μέρος της εργασίας με απασχολεί σε ποιον βαθμό η αθηναϊκή μιλόνγκα λειτουργεί ως μια φαντασιακή κοινότητα και κατά πόσο δύναται να συσχετισθεί με την υβριδική, liminoid κοινότητα του V.Turner στην οποία οι μιλονγκέροι μεταβαίνουν και μυούνται με μια σειρά τελετουργικών τρόπων. Τέλος προσεγγίζω το βίωμα και το νόημα που αποδίδουν οι σύγχρονοι χορευτές στην «κλειστή» Αγκαλιά του παραδοσιακού αργεντίνικου τάνγκο, που με όχημα τη μουσική, μοιάζει να λειτουργεί για αυτούς, ως μια νοητή γέφυρα μεταξύ του σήμερα και του χθες (ειδικότερα της Χρυσής εποχής του τάνγκο), του μέσα και του έξω, του εαυτού και του άλλου/των άλλων.