Μνημόνια και εργασιακές σχέσεις: ο νόμος ως φονικό όπλο

Το άρθρο αναλύει πώς τα Μνημόνια και οι εφαρμοστικοί νόμοι τους οδήγησαν σε ριζική αποδόμηση του Εργατικού Δικαίου στην Ελλάδα, υπαναχωρώντας δύο αιώνες πίσω, σε ένα καθεστώς όπου η ατομική σύμβαση εργασίας—άρα ο εργοδότης—καθορίζει μονομερώς τους όρους εργασίας. Η κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, της μετενέργειας και του μηχανισμού διαιτησίας οδήγησε σε μεγάλη μείωση μισθών και σε απόλυτη κυριαρχία της εργοδοτικής ισχύος, εντείνοντας την εργασιακή βία και διαλύοντας κάθε έννοια συνδικαλιστικής προστασίας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα μέτρα αυτά παραβιάζουν το Σύνταγμα, δεν συμβάλλουν στην ανταγωνιστικότητα ούτε στην έξοδο από την κρίση και οδηγούν στη διάχυση φτώχειας, αυταρχισμό και εκφυλισμό της δημοκρατίας· καθώς χωρίς συλλογικές ρυθμίσεις η εγγενής βία των εργασιακών σχέσεων εκδηλώνεται ανεμπόδιστα, επιβεβαιώνοντας ότι ο νόμος μπορεί να λειτουργήσει ως «φονικό όπλο» κατά της κοινωνίας