Μνημόνια και εργασιακές σχέσεις: ο νόμος ως φονικό όπλο

Abstract

Το άρθρο αναλύει πώς τα Μνημόνια και οι εφαρμοστικοί νόμοι τους οδήγησαν σε ριζική αποδόμηση του Εργατικού Δικαίου στην Ελλάδα, υπαναχωρώντας δύο αιώνες πίσω, σε ένα καθεστώς όπου η ατομική σύμβαση εργασίας—άρα ο εργοδότης—καθορίζει μονομερώς τους όρους εργασίας. Η κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, της μετενέργειας και του μηχανισμού διαιτησίας οδήγησε σε μεγάλη μείωση μισθών και σε απόλυτη κυριαρχία της εργοδοτικής ισχύος, εντείνοντας την εργασιακή βία και διαλύοντας κάθε έννοια συνδικαλιστικής προστασίας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα μέτρα αυτά παραβιάζουν το Σύνταγμα, δεν συμβάλλουν στην ανταγωνιστικότητα ούτε στην έξοδο από την κρίση και οδηγούν στη διάχυση φτώχειας, αυταρχισμό και εκφυλισμό της δημοκρατίας· καθώς χωρίς συλλογικές ρυθμίσεις η εγγενής βία των εργασιακών σχέσεων εκδηλώνεται ανεμπόδιστα, επιβεβαιώνοντας ότι ο νόμος μπορεί να λειτουργήσει ως «φονικό όπλο» κατά της κοινωνίαςThe article analyzes how the Memoranda and their implementing laws led to the radical dismantling of Labor Law in Greece, setting it back two centuries to a regime in which the individual employment contract — and thus the employer — unilaterally determines working conditions. The abolition of collective agreements, the after-effect clause, and the arbitration mechanism resulted in drastic wage reductions and the absolute dominance of employer power, intensifying workplace violence and dissolving any notion of trade union protection. The author argues that these measures violate the Constitution, contribute neither to competitiveness nor to exiting the crisis, and lead to the spread of poverty, authoritarianism, and the degeneration of democracy — for without collective regulations, the inherent violence of labor relations manifests unchecked, confirming that the law can function as a "lethal weapon" against society.