Η απαγόρευση των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας στην ενωσιακή έννομη τάξη και η νομολογιακή μεταχείριση της αρχής της ισότητας από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η απαγόρευση των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας από μέσο εναρμόνισης των νομοθεσιών που θα διευκόλυνε την ενδοκοινοτική κυκλοφορία των συντελεστών της οικονομίας για την πραγματοποίηση της εσωτερικής αγοράς, μετεξελίχθηκε μέσω της νομολογίας του Δικαστηρίου για την αρχή της ισότητας και σε συνάρτηση με το θεσμό της ιθαγένειας της Ένωσης, σε θεμελιώδες αυτόνομο δικαίωμα ίσης μεταχείρισης, σύστοιχο με το νομικό και πολιτικό status του ενωσιακού πολίτη και ακολούθως αποτέλεσε έρεισμα των νομοθετικών επιλογών των συντακτών της Συνθήκης της Λισαβόνας, καταλαμβάνοντας καίρια θέση στην πολιτειακή αρχιτεκτονική της Ένωσης. Η παρούσα στοχεύει στην παρουσίαση του ρόλου, της λειτουργίας και της εξέλιξης της αρχής της απαγόρευσης των διακρίσεων στην ενωσιακή έννομη τάξη, όπως αποτυπώνεται και στη νομολογία του Δικαστηρίου.