Η απαγόρευση των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας στην ενωσιακή έννομη τάξη και η νομολογιακή μεταχείριση της αρχής της ισότητας από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Abstract

Η απαγόρευση των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας από μέσο εναρμόνισης των νομοθεσιών που θα διευκόλυνε την ενδοκοινοτική κυκλοφορία των συντελεστών της οικονομίας για την πραγματοποίηση της εσωτερικής αγοράς, μετεξελίχθηκε μέσω της νομολογίας του Δικαστηρίου για την αρχή της ισότητας και σε συνάρτηση με το θεσμό της ιθαγένειας της Ένωσης, σε θεμελιώδες αυτόνομο δικαίωμα ίσης μεταχείρισης, σύστοιχο με το νομικό και πολιτικό status του ενωσιακού πολίτη και ακολούθως αποτέλεσε έρεισμα των νομοθετικών επιλογών των συντακτών της Συνθήκης της Λισαβόνας, καταλαμβάνοντας καίρια θέση στην πολιτειακή αρχιτεκτονική της Ένωσης. Η παρούσα στοχεύει στην παρουσίαση του ρόλου, της λειτουργίας και της εξέλιξης της αρχής της απαγόρευσης των διακρίσεων στην ενωσιακή έννομη τάξη, όπως αποτυπώνεται και στη νομολογία του Δικαστηρίου.The prohibition of discrimination on grounds of nationality, primarily aiming to the harmonization of legislation as a mean of fascilitating the movement of economic factors, so as a real internal market to be acheived, evolved via the Court of Justice of the European Union (CJEU) case law on the principle of equality and in relation to the institution of citizenship of the Union, into an autonomous fundamental right in equal treatment, in line with the legal and political status of the Union citizen and subsequently underpinned the legislative choices of the authors of the Lisbon Treaty, occupying a key position in the Union's state architecture. This study aims at offering an overview of the role, functioning and evolvement of the principle of non discrimination on grounds of nationality in EU legal order, as reflected in the CJEU case law.