Η διαχρονική πορεία της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι και σήμερα και η προστιθέμενη αξία της στην αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης

Η δημόσια διοίκηση, ως φορέας διαμόρφωσης και υλοποίησης των δημόσιων πολιτικών, ασκεί αρμοδιότητες που έχουν άμεσο αντίκτυπο στο σύνολο της κοινωνίας. Υπό αυτή την έννοια και δεδομένης της δημοσιονομικής κρίσης των τελευταίων ετών, πρέπει να λειτουργεί, όχι μόνο με γνώμονα την προστασία του δημοσίου συμφέροντος, αλλά και με όρους αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας. Κυρίαρχος παράγοντας για τη βελτίωση της παραγωγικότητας των δημοσίων υπηρεσιών είναι το ανθρώπινο δυναμικό που τις στελεχώνει. Βασικό εργαλείο για την ορθολογική αξιοποίηση, αλλά και για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού είναι η αξιολόγηση. Όμως, στο ελληνικό Δημόσιο η αξιολόγηση αντιμετωπίζεται μάλλον σαν μια γραφειοκρατική διαδικασία, παρά ως ένα μεθοδολογικό εργαλείο ανάπτυξης και ενίσχυσης του ανθρώπινου δυναμικού. Η συγκριτική παρουσίαση του θεσμικού πλαισίου της Μεταπολίτευσης, που σχετίζεται με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, καταδεικνύει τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Διαπιστώνεται, ότι ενώ διαχρονικά αναβαθμίζεται -αν και οριακά- ο θεσμός της αξιολόγησης, εντούτοις, η αξιολόγηση παραμένει αποκομμένη και αποσυνδεδεμένη από τα λοιπά δομικά συστατικά στοιχεία του συστήματος Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού. Δεν σχετίζεται ουσιαστικά με την αμοιβή, την επιλογή σε θέση ευθύνης, την εκπαίδευση, την προαγωγή, τη μετακίνηση κ.λπ., όπως συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης δεν έχουν σχεδόν καμμία επίδραση στην υπηρεσιακή κατάσταση του δημοσίου υπαλλήλου. Συνεπώς, η αποσπασματική αντιμετώπιση της αξιολόγησης την καθιστά μια άνευ ουσίας τυπική διαδικασία.