Η μαρξιστική έννοια της αλλοτρίωσης και τα κοινωνικά κινήματα υπό το πρίσμα της ρευστής νεωτερικότητας

Η έννοια της «αλλοτρίωσης», όπως προσδιορίζεται στο έργο του Marx και ερμηνεύεται μέσα από την «πραγμοποίηση» του Lukàcs, συνδέεται με τη συλλογική δράση των κοινωνικών υποκειμένων. Ωστόσο, στη σύγχρονη «ρευστή νεωτερικότητα» (Z. Bauman) η αλλοτρίωση εκτεινόμενη σε περισσότερους τομείς της ζωής δεν οδηγεί σε επαναστατικά κινήματα, αλλά περισσότερο σε κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας. Επαναπροσδιορίζοντας τη «ρευστή νεωτερικότητα» και τις μορφές αλλοτρίωσης μέσω της θεωρίας του Bauman και του Harvey, επιχειρούμε την προσέγγιση της φύσης και της δυναμικής των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων και της σύνδεσής τους με την αλλοτρίωση εστιάζοντας στη δόμηση του ανήκειν. Εξετάζεται εν συντομία η περίπτωση του κινήματος της πλατείας Συντάγματος, ως περίπτωση σύγχρονου κοινωνικού κινήματος πόλης.