Οι κυρώσεις ως εργαλείο διπλωματίας του εξαναγκασμού του αντιπάλου. Τα διλήμματα και οι συνέπειες των κυρωτικών μέτρων εναντίον της Ρωσίας μετα την εισβολή στην Ουκρανία

Το αρχικό μέρος της παρούσας διατριβής επικεντρώνεται στον σκοπό, τις προϋποθέσεις και τους παράγοντες συγγραφής, ώστε ο αναγνώστης να κατανοήσει τους περιορισμούς της ανάλυσης και να μπορέσει να διαμορφώσει ασφαλή συμπεράσματα, συνδυάζοντας τις παρεχόμενες πληροφορίες με δεδομένα που ήταν διαθέσιμα μέχρι το τέλος του 2022. Στη συνέχεια, αναλύεται η θεωρητική διάσταση της χρήσης των κυρώσεων ως εργαλείου εξωτερικής πολιτικής, το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κράτους ή του διεθνούς οργανισμού που τις επιβάλλει, έναντι του κράτους-στόχου. Παρουσιάζονται περιπτώσεις επιβολής κυρώσεων από τον 20ό αιώνα και εξετάζεται η αποτελεσματικότητά τους με βάση τη στόχευσή τους και την διαφορά ισχύος μεταξύ του επιβάλλοντος και του αποδέκτη. Η ανάλυση των ιδιαίτερων συνθηκών στις σχέσεις Κιέβου και Μόσχας βασίζεται στην παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου των ρωσικών δράσεων στην ουκρανική επικράτεια. Αυτό περιλαμβάνει πολιτικές παρεμβάσεις πριν από το 2014, την υβριδική στρατιωτική επιχείρηση και την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, καθώς και τη συνεχιζόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» από τον Φεβρουάριο του 2022 μέχρι το τέλος του 2022 που έχουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα. Μέσα από αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύονται οι λόγοι που οδήγησαν τη Δύση να εμπλακεί σε αυτήν τη σύνθετη εξίσωση περιφερειακής ανακατανομής ισχύος, περιγράφοντας τις κυρώσεις που επέβαλαν τα δυτικά κράτη στη Ρωσία, ανά χρονική περίοδο και τομέα (πολιτικό, οικονομικό, εμπορικό), με σημείο καμπής την εισβολή του 2022. Επιπλέον, εξετάζεται η αντίδραση της Μόσχας, η οποία περιλάμβανε μέτρα προστασίας της οικονομίας της και αντίποινα προς τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η εργασία ολοκληρώνεται με την εξαγωγή συμπερασμάτων για την ορθότητα των κυρώσεων από τους δυτικούς ηγέτες, υπό την επιφύλαξη του χρονικού διαστήματος που έχει παρέλθει (για αυτό εξετάζονται οι κυρώσεις μέχρι το τέλος του 2022) και της συνεχιζόμενης δυναμικής της κατάστασης. Τέλος, εξετάζονται οι πιθανές διαδικασίες τερματισμού των στρατιωτικών επιχειρήσεων, σε σχέση με τις επιθυμητές τελικές καταστάσεις για τα εμπλεκόμενα μέρη, όπως η πλήρης επικράτηση ενός εκ των δύο, η ανακωχή/παύση των εχθροπραξιών ή μια πολιτική διευθέτηση που να εξυπηρετεί εν μέρει τους σκοπούς της σύγκρουσης.