Το ζήτημα της προσωπικότητας στην ψυχολογική θεωρία της δραστηριότητας

Το άρθρο εξετάζει το ζήτημα της προσωπικότητας μέσα από την ψυχολογική θεωρία της δραστηριότητας του A. N. Leontiev, αναδεικνύοντας τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στη δραστηριότητα, τη συνείδηση και την προσωπικότητα. Η προσωπικότητα δεν θεωρείται έμφυτο γνώρισμα, αλλά αποτέλεσμα της ενεργητικής συμμετοχής του ατόμου σε κοινωνικά διαμεσολαβημένες δραστηριότητες, όπου τα κίνητρα, οι σκοποί και τα προσωπικά νοήματα διαμορφώνονται και ιεραρχούνται. Η ανάπτυξή της προκύπτει μέσω δύο «γεννήσεων»: της πρώτης στην προσχολική ηλικία, όταν κοινωνικά κίνητρα υπερισχύουν των βιολογικών, και της δεύτερης στην εφηβεία, όταν ο έφηβος συνειδητοποιεί την προσωπική ιεραρχία των κινήτρων του. Το άρθρο υπογραμμίζει επίσης τις μεθοδολογικές αδυναμίες της θεωρίας, όπως την τάση κοινωνιολογικού αναγωγισμού, χωρίς όμως να μειώνεται η σημασία της για την κατανόηση της ανθρώπινης ανάπτυξης και της συγκρότησης της προσωπικότητας.