Σύγχρονες εξελίξεις στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ελλάδα

Οι εξελίξεις στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης στην Ευρώπη και την Ελλάδα χαρακτηρίζονται από την περίοδο ανάπτυξής τους (αρχές εικοστού αιώνα) μέχρι την σημερινή περίοδο (αρχές εικοστού πρώτου αιώνα) της απορρύθμισής τους. Η θεωρητική υπόθεση εργασίας αυτών των εξελίξεων ενυπάρχει στην αντίληψη ότι η ανάπτυξη του κράτους-πρόνοιας και των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα κράτη-μέλη αποσταθεροποιεί τα δημόσια οικονομικά και επιβαρύνει υπερβολικά την ευρωπαϊκή οικονομία και όχι ότι οι κοινωνικές δαπάνες «ενεργούν ως αποτελεσματικός αντι-κυκλικός σταθεροποιητής» (Begg et al., 2001). Έτσι, το κράτος-πρόνοιας και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης εξελίσσονται με άξονα τη στρατηγική ότι η αύξηση των κοινωνικών δαπανών και η συνεπακόλουθη αύξηση των φορολογικών βαρών απειλεί να θέσει σε κίνδυνο την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και ως εκ τούτου να υπονομεύσει τον δυναμισμό της ευρωπαϊκής (L. Gaiino, 2006) και της ελληνικής οικονομίας. Αυτό σημαίνει ότι εάν η κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική στην Ελλάδα επιθυμεί να απομακρυνθεί από αυτή την στρατηγική, θα πρέπει η ελληνική οικονομία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα σχετικής έρευνας που παρουσιάζεται στην εισήγηση, να διαθέσει πρόσθετους πόρους της τάξης του 1,4% του ΑΕΠ (2 δις ευρώ) ετησίως διαμέσου της δυναμικά διευρυνόμενης αναδιανομής του εισοδήματος. Οι πρόσθετοι αυτοί πόροι θα συμβάλουν στο σχηματισμό του αναγκαίου αποθεματικού κεφαλαίου, που εξανεμίστηκε τα προηγούμενα χρόνια έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η χρηματοδότηση των συντάξεων μετά το 2025.