To ισοζύγιο δυνάμεων και η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών ως διαμορφωτές πολιτικής: η περίπτωση της Χιλής (1970-1990)

Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να αναδείξει την επιρροή των σχέσεων κεφαλαίου-εργασίας ως κυρίαρχου παράγοντα διαμόρφωσης χάραξης πολιτικών στη Χιλή του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, καθώς και την ασυμβατότητα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με τους σύγχρονους δημοκρατικούς θεσμούς και ιδεώδη, με έμφαση στην περίοδο 1970-90. Η άνοδος μίας μαρξιστικής κυβέρνησης στην εξουσία εντός του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πλαισίου το 1970 τράβηξε την παγκόσμια προσοχή, αφού έδινε μία πρωτόγνωρη εναλλακτική στην Αριστερά για ανάληψη της εξουσίας και αλλαγής του ταξικού ισοζυγίου ισχύος πέραν των λαϊκών επαναστάσεων και των ένοπλων αγώνων. Η εναλλακτική αυτή αντιπροσώπευε έναν άμεσο διπλό υπαρξιακό κίνδυνο σε οικονομικό και γεωστρατηγικό επίπεδο για το μεγάλο κεφάλαιο και τις άρχουσες τάξεις εντός και εκτός της χώρας, οι οποίες προκειμένου να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους ανέτρεψαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία την οποία επί μακρόν επικαλούταν. Το νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε από τη στρατιωτική δικτατορία αποτέλεσε έναν βίαιο προπομπό της εισαγωγής του νεοφιλελευθερισμού ως κυρίαρχου δόγματος σε παγκόσμιο επίπεδο. Η εφαρμογή του στη Χιλή κατέστησε σαφές ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν θα γινόταν αποδεκτό χωρίς την επιβολή ενός ακραίου καταπιεστικού ολοκληρωτικού καθεστώτος και τη μεταβολή των βασικών δομικών στοιχείων των δημοκρατικών θεσμών σε υπηρέτη των συμφερόντων μίας μικρής ολιγαρχικής οικονομικό-πολιτικής ελίτ εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.