Πολιτική επικοινωνία στην εποχή των ψηφιακών και υβριδικών μέσων: θεωρητική ανάλυση των αρχιτεκτονικών πλατφορμών, των ψηφιακών στρατηγικών απόφασης και των σύγχρονων μορφών προσαρμογής

Η παρούσα διατριβή εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η ψηφιακή πολιτική επικοινωνία αναδιαμορφώνεται στο πλαίσιο των υβριδικών συστημάτων, μέσω της ανάλυσης της αλληλεπίδρασης μεταξύ των αρχιτεκτονικών των πλατφορμών, των ψηφιακών χαρακτηριστικών και των στρατηγικών προσαρμογής. Βασιζόμενη στη σχετική ακαδημαϊκή βιβλιογραφία για τα υβριδικά μέσα, την πολιτική επικοινωνία και τις ψηφιακές αρχιτεκτονικές, η έρευνα συνθέτει θεωρητικές προσεγγίσεις προκειμένου να αναλύσει πώς ανταποκρίνονται — και πώς θα έπρεπε να ανταποκρίνονται — οι πολιτικοί δρώντες σε περιβάλλοντα αλγοριθμικής διακυβέρνησης, πληθώρας μέσων και τεχνολογικών affordances. Μέσα από μια συστηματική θεωρητική ανασκόπηση (2013–2024), η διατριβή ταξινομεί ψηφιακές ευριστικές προσανατολισμένες στις πλατφόρμες και στη λογική της υβριδικότητας, και αξιολογεί τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τη στρατηγική πολιτική συμπεριφορά. Παράλληλα, εξετάζει τις δημοκρατικές και ηθικές διαστάσεις της αλγοριθμικής διακυβέρνησης και των μηνυμάτων που παράγονται με χρήση τεχνητής νοημοσύνης, με ιδιαίτερη έμφαση στο ελληνικό πολιτικό τοπίο. Ιδιαίτερο βάρος δίδεται στην αποσπασματική προσαρμογή της Ελλάδας στην ψηφιακή προεκλογική επικοινωνία, με έμφαση στις ελλείψεις σε προσωποποίηση, αξιοποίηση πλατφορμών και στρατηγική συνοχή. Τελικά, η μελέτη προτείνει ένα αναθεωρημένο θεωρητικό πλαίσιο κατανόησης της πολιτικής συμπεριφοράς υπό ψηφιακή διαμεσολάβηση, αναδεικνύοντας την ανάγκη για στρατηγικές προσαρμογής με τεχνολογική παιδεία στις πλατφόρμες, οι οποίες να ευθυγραμμίζονται με τις δημοκρατικές αρχές σε ένα ολοένα και πιο αυτοματοποιημένο επικοινωνιακό περιβάλλον.