Η μεταπολεμική αμυντική βιομηχανία στην Ελλάδα, 1946 - 2010. Η περίπτωση των εταιρειών Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛ.Β.Ο.), Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (Ε.Α.Β.), Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (Ε.Β.Ο.), Ανώνυμη Εταιρεία Ελληνικού Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου (ΠΥΡ.ΚΑΛ.) και Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (Ε.Α.Σ.)

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, 1945, και ειδικότερα κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης έως τα τέλη της δεκαετίας του 2000. Πιο συγκεκριμένα, αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελούν πέντε κρατικές αμυντικές βιομηχανίες, η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛ.Β.Ο.), η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (Ε.Α.Β.), η Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (Ε.Β.Ο.), η Ανώνυμη Εταιρεία Ελληνικού Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου, ευρύτερα γνωστή με το διακριτικό τίτλο ΠΥΡ. ΚΑΛ., και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (Ε.Α.Σ.), που προήλθαν από την συγχώνευση των δύο τελευταίων. Διερευνάται η εξέλιξη των παραπάνω επιχειρήσεων, σχετικά με την παραγωγική δραστηριότητα, τις πωλήσεις, την γενικότερη χρηματοοικονομική πορεία, ενώ δίνεται έμφαση στη σχέση τους με το κράτος. Τα κύρια ερωτήματα που τίθενται είναι: 1) Υπάρχει εγχώρια αμυντική βιομηχανία; 2) Ποιος είναι ο ρόλος του κράτους στην ανάπτυξη αλλά και αποδιοργάνωση της αμυντικής βιομηχανίας στην Ελλάδα; 3) Ποιος είναι ο βαθμός συμμετοχής των παραπάνω εταιρειών στο Α.Ε.Π. της χώρας; Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι και οι πέντε κρατικές αμυντικές βιομηχανίες παρουσιάζουν σημαντικά προβλήματα ως προς τα χρηματοοικονομικά αποτελέσματα, τα οποία το μεγαλύτερο διάστημα είναι αρνητικά. Οι λόγοι που συνέβαλαν στην διατήρηση των αρνητικών οικονομικών αποτελεσμάτων είναι η συνεχής κρατική παρέμβαση στη διοίκηση των εταιριών, η έλλειψη κρατικής υποστήριξης μέσω παραγγελιών καθώς και το υψηλό κόστος παραγωγής. Τα παραπάνω, μ’ ένα πλήθος άλλων παραγόντων, είχαν σαν αποτέλεσμα η συμμετοχή της αμυντικής βιομηχανίας στο Α.Ε.Π. της χώρας να μειώνεται στη διάρκεια των ετών.