Οι μεταμορφώσεις του «εκσυγχρονισμού», τα ρήγματα της ύστερης μεταπολίτευσης και η αριστερά μπροστά στα νέα διακυβεύματα

Ήταν ο «εκσυγχρονισμός» ένα ηγεμονικό σχέδιο που έμεινε ανολοκλήρωτο, που χάθηκε αμέσως μετά το 2004, χωρίς να αφήσει τίποτα το ουσιαστικό πίσω του; Δεν συμφωνώ. Αντίθετα, νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μια εσφαλμένη διάγνωση, η οποία πρέπει να αναθεωρηθεί. Και αυτό γιατί το θεωρώ αδύνατο να συλλάβουμε και να αποτιμήσουμε με ικανοποιητικό τρόπο την ουσία των σημερινών πολιτικο-κοινωνικών διακυβευμάτων, τις ποικίλες τροπές του ηγεμονικού λόγου, την αμηχανία που ενίοτε παρατηρείται τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, όπως και την ανάδυση των διαφόρων νέων ανταγωνισμών στη δημόσια σφαίρα, χωρίς να ανιχνεύουμε παράλληλα την επίδραση συγκεκριμένων «εκσυγχρονιστικών» στερεοτύπων και ιδεολογικών κωδίκων –άλλοτε στο προσκήνιο και άλλοτε στο παρασκήνιο– στην συνάρθρωση και εξέλιξη του δημόσιου πολιτικού λόγου. Χωρίς να αναγνωρίσουμε και να χαρτογραφήσουμε, με άλλα λόγια, το ηγεμονικό αποτύπωμα του εκσυγχρονιστικού λόγου, αλλά και τις εξαρθρώσεις του, στο συλλογικό φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας, και ιδιαίτερα στους αρμούς της δημόσιας σφαίρας.