Τιμωρητικές στάσεις των αποφυλακισθέντων (ανήλικων/νέων) και των δικαστών και εισαγγελέων : συγκλίσεις και αποκλίσεις

Το φαινόμενο της κοινωνικής παθογένειας της παραβατικότητας των ανηλίκων συνδέεται άμεσα με το συνεχώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό γίγνεσθαι. Από αυτό προέρχονται οι γενεσιουργές αιτίες, προκειμένου όμως να αντιμετωπισθεί ριζικά και αποτελεσματικά η παραβατικότητα και να αναχαιτιστούν οι βλαβερές της συνέπειες, ο νομοθέτης πρέπει να γνωρίζει ότι η προσωπικότητα του ανήλικου παραβάτη ευρίσκεται υπό διαμόρφωση και κατά συνέπεια η παρέμβαση της πολιτείας μέσω των αρμοδίων οργάνων της, πρέπει να κατατείνει στην κοινωνικοποίηση και όχι στην εκδίκηση της κοινωνίας προς τον ανήλικο παραβάτη. Κύριο μέλημα της προσέγγισης της δικαιοσύνης ,η οποία κινείται στον άξονα του προνοιακού προτύπου, είναι το συμφέρον του ανήλικου. Η προσέγγιση αυτή εμπλουτίστηκε θεσμικά με την ενσωμάτωση κανόνων του δικαιικού προτύπου τα οποία θεωρούν τον ανήλικο περισσότερο ως φορέα δικαιωμάτων παρά ως αντικείμενο μεταχείρισης. Ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες, η δικαιοσύνη ανηλίκων στις χώρες της Ευρώπης, εμφανίζει ανομοιογένεια. Άλλες χώρες, εμπνέονται από πολιτικές που εξυπηρετούν τις ανάγκες των ανηλίκων και άλλες εφαρμόζουν μοντέλα που δίνουν έμφαση στην ανταπόδοση και την τιμωρητικότητα. Η ποινική αντιμετώπιση του ανήλικου εμπεριέχει τα στοιχεία της κοινωνικής ένταξης και της αποκατάστασης, στοιχεία που αποτελούν τον σκοπό της ποινής και την δικαιολογία του εγκλεισμού (έσχατη λύση). Η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων του ανήλικου τόσο κατά την εξέλιξη της ποινικής διαδικασίας όσο και κατά την διάρκεια του εγκλεισμού είναι απολύτως αναγκαία. Η εξασφάλιση της δίκαιης μεταχείρισης καθιστά τον εισαγγελέα εγγυητή του σεβασμού των δικαιωμάτων των ανηλίκων.