Η βία ως μορφή έκφρασης των συλλογικών διεκδικήσεων από τη σκοπιά της (ριζοσπαστικής) κριτικής εγκληματολογίας: μια κριτική ενάντια στην εγκληματοποίηση της κοινωνικής άμυνας απέναντι στη βία της εξουσίας

Τους τελευταίους μήνες γίνεται πολύς λόγος για το ζήτημα της χρήσης της βίας ως μέσο συλλογικών διεκδικήσεων, την εντατικοποίηση της καταστολής των κοινωνικών διαμαρτυριών (ιδίως αυτών που εκφράζονται με τη μορφή δημοσίων διαδηλώσεων / πορειών) και τους σοβαρούς προβληματισμούς που διατυπώνονται σε σχέση με μια συχνά προκατειλημμένη αντιμετώπιση της κοινωνικής διαμαρτυρίας ως πεδίο εγκληματικής δραστηριότητας. Σκοπός της εργασίας είναι, μέσα από μια κριτική προσέγγιση, να επεξεργαστούμε την υπόθεση εάν, σε ποιο βαθμό και για ποιους λόγους η βία δικαιολογείται να χρησιμοποιηθεί ως μέσο συλλογικών διεκδικήσεων και παράλληλα, να διερευνήσουμε πώς αντιμετωπίζεται η κοινωνική διαμαρτυρία από την πολιτική εξουσία σε συνάρτηση με (ή ανεξάρτητα από) τα μέσα έκφρασής της, ώστε να διερευνήσουμε την ύπαρξη τάσεων εγκληματοποίησής της. Όπως προκύπτει από την ανάλυση, μια συλλογική διεκδίκηση που προσανατολίζεται στην ανατροπή ενός status quo, το οποίο δημιουργεί και συντηρεί κοινωνικές ανισότητες και προωθεί την εκμετάλλευση και την καταπίεση, δικαιολογεί τη χρήση βίας, ενώ παρατηρείται και η a priori αντιμετώπιση δημόσιων διαμαρτυριών ωσάν να επρόκειτο για εκδηλώσεις εγκληματικής δραστηριότητας, η οποία φαίνεται να μη σχετίζεται με τα μέσα, αλλά κυρίως με τα κίνητρα εκδήλωσης της διαμαρτυρίας