Ανδρική ομοφυλόφιλη επιθυμία στην εγχώρια μουσική: σημεία τομής μεταξύ έθνους, φύλου, σεξουαλικότητας

Στην παρούσα εργασία γίνεται μια προσπάθεια για την ανίχνευση των πτυχών της αντρικής ομοερωτικής επιθυμίας στην ελληνική μουσική, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους η επιθυμία αυτή διαπλέκεται με τις κατηγορίες του φύλου και του έθνους. Λαμβάνοντας ως άξονες της ανάλυσης τις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή το φύλο, τη σεξουαλικότητα και το έθνος, εστιάζει στους τρόπους διαπραγμάτευσης της ομοερωτικής επιθυμίας εντός του λόγου, συγκεκριμένα σε μουσικά έργα και δημιουργούς του 20ού και 21ου αιώνα, και στο δημόσιο λόγο γύρω από αυτούς και αυτά. Με την ομοερωτική επιθυμία ως «σταθερά» εξετάζονται οι ιδιάζουσες πολιτισμικές της παραλλαγές στην Ελλάδα, η εξέλιξή της μέσα στον 20ό αιώνα, μέσα από τα παραδείγματα του Δημήτρη Μητρόπουλου, του Μάνου Χατζιδάκι και του Σταμάτη Κραουνάκη, και η θέση που αυτή λαμβάνει εντός της εθνικής αφήγησης και της διαδικασίας εθνικής κατασκευής. Στη συνέχεια τίθενται στο επίκεντρο της ανάλυσης πιο πρόσφατες μουσικές παραγωγές και εκφράσεις της ομοερωτικής επιθυμίας, οι οποίες φανερώνουν πιο ανάγλυφα την ανάδυση μιας διακριτής ομοφυλόφιλης ταυτότητας στην Ελλάδα μετά το '90 και την πολιτισμική της γενεαλογία. Μια υπόθεση που διατρέχει την εργασία αυτή είναι ότι η ομοερωτική επιθυμία και τα υποκείμενα που την εκφράζουν μέσω της μουσικής έχουν ιστορικά συνεισφέρει στην διαμόρφωση του εθνικού φαντασιακού, δημιουργώντας νέες μορφές ελληνικότητας. Μια ακόμη παρατήρηση στη σχέση έθνους και ομοερωτισμού είναι πως αυτός, ενώ εξοστρακίζεται από τα κεντρικά εθνικά ιδεώδη ως εχθρός της ετεροκανονικότητας, ουσιαστικά παρεισφρύει και «σφραγίζει» κατά κάποιον τρόπο τη διαμόρφωση αυτών των εθνικών ιδεωδών, τουλάχιστον στην περίπτωση της μουσικής παραγωγής. Τέλος, όσον αφορά τις πιο πρόσφατες εκφράσεις του ομοερωτισμού στη μουσική, η αδιάφορη ως εχθρική στάση απέναντι στο έθνος υπογραμμίζεται από την ανάδυση μιας ομοφυλόφιλης ταυτότητας και μιας πολιτικής που φαίνεται να έρχεται σε ρήξη και με εθνικούς λόγους, αλλά και με το παιχνίδι του υπαινιγμού και της αποσιώπησης που διαδραματίζεται στην ομοερωτική μουσική των προηγούμενων δεκαετιών.