Η γενεαλογία στο έργο του Φρίντριχ Νίτσε και του Μισέλ Φουκώ

Η παρούσα ερευνητική εργασία ασχολείται με την ιστορικο-φιλοσοφική μέθοδο της γενεαλογίας στο έργο του Φρίντριχ Νίτσε και του Μισέλ Φουκώ. Η κεντρική θέση της διπλωματικής είναι ότι ο Νίτσε αναπτύσσει την γενεαλογική του μέθοδο με την μορφή ιστορικής και φιλοσοφικής κριτικής έρευνας, έτσι ώστε να στοχαστεί τις ιστορικές συνθήκες προέλευσης των ηθικών αξιών και να υπονομεύσει τα υπερβατικά θεμέλια της δυτικής φιλοσοφίας και του Χριστιανισμού, ενώ στον Φουκώ διαφαίνεται ως μια ιστορική διερεύνηση της διαπλοκής των σχέσεων γνώσης/εξουσίας επί του κοινωνικού, την οποία χρησιμοποιεί για να στραφεί εναντίον του Φιλελευθερισμού. Στην θεωρητική περίοδο της δεκαετίας του 1970 στην οποία επικεντρωνόμαστε, ο Φουκώ υιοθετεί την γενεαλογική μέθοδο από τον Νίτσε, επιχειρώντας να αναλύσει τις ιστορικές συνθήκες μετασχηματισμού κανόνων λόγου [discourse] σε συσχέτιση με κοινωνικο-πολιτικές πρακτικές, οι οποίες επιβάλλονται και επενδύονται στα ανθρώπινα σώματα, στα πλαίσια διαφορετικών καθεστώτων γνώσης/αλήθειας/εξουσίας. Όπως θα αποπειραθούμε να καταδείξουμε, ο Φουκώ μέσω των γενεαλογικών του ερευνών αναδεικνύει τις πειθαρχικές, κανονιστικές και παραγωγικές διαστάσεις της σύγχρονης βιο-εξουσίας και διερευνά τον ιστορικό μετασχηματισμό των θεσμικών πρακτικών υποκειμενοποίησης (subjectivation) και αντικειμενοποίησης (objectivation) των υποκειμένων στη νεωτερικότητα.