Η εργασιακή εξουθένωση ως όψη της ανθρωπιστικής εργασιακής συνθήκης

Η παρούσα έρευνα μελετά το εργασιακό πεδίο των τοπικών μη κυβερνητικών οργανώσεων στην Ελλάδα, όπως αυτό διαμορφώθηκε στη συνάρθρωση της οικονομικής και της προσφυγικής «κρίσης». Συγκεκριμένα, προσεγγίζω το θέμα μου εστιάζοντας στην έννοια της εργασιακής εξουθένωσης και βασίζομαι σε εθνογραφικό υλικό από την προσωπική συμμετοχή μου στο υπό μελέτη εργασιακό πεδίο αλλά και από τη διεξαγωγή συνεντεύξεων με εργαζόμενες σε αυτό. Στόχος μου είναι να κατανοήσω τους τρόπους και τις συνθήκες που η έννοια επανέρχεται, γίνεται αντιληπτή και λειτουργεί ως κομμάτι της εργασιακής εμπειρίας της δραστηριοποίησης στον ανθρωπιστικό τομέα του προσφυγικού. Αρχικά θα προσπαθήσω να αναδείξω πώς η θεσμική χρήση της έννοιας αναπαράγει μηχανισμούς πειθάρχησης. Στη συνέχεια, υπό το πρίσμα της βιογραφικής πορείας των εργαζομένων, θα επιχειρήσω να κατανοήσω τις συνθήκες συγκρότησης των εργαζομένων και των κινήτρων τους εντός συγκεκριμένων κοινωνικοϊστορικών συγκυριών. Εστιάζοντας στο βίωμα της συγκεκριμένης εργασιακής συνθήκης, θα αναδείξω πώς η κυρίαρχη έννοια της εργασιακής εξουθένωσης, καθώς συνομιλεί και αλληλοπλέκεται με τη ρητορική του επείγοντος και την έννοια της φροντίδας, ψυχολογικοποιεί εργασιακά θέματα, αναπαράγει κανονιστικά πλαίσια και όρους εξατομικευμένης δράσης και διαμορφώνει παράλληλα τις εργασιακές σχέσεις. Τέλος, θα επικεντρωθώ στις έννοιες του κυνισμού και της ματαίωσης, όπως αυτές αναδείχθηκαν από τις συνεντεύξεις με τις συνομιλήτριές μου, ως παράγοντες ψυχικής κούρασης. Μέσω αυτών, αναδεικνύεται πώς – σε συνέπεια με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις που αναδιαμορφώνουν το πεδίο – ενδέχεται να διαφοροποιούνται σταδιακά τα κίνητρα δράσης και να αναδεικνύονται πτυχές κριτικής αμφισβήτησης των πλεγμάτων εξουσίας.