Η εξελικτική πορεία της διαχρονικής υποχρέωσης της διοίκησης να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Σύντομη σχετική αναφορά και στην ενωσιακή και διεθνή έννομη τάξη

Στο πρώτο κεφάλαιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας θα επιχειρηθεί μια εννοιολογική προσέγγιση του περιεχομένου της συμμόρφωσης της διοίκησης στις δικαστικές αποφάσεις, θα επισημανθούν τα συνταγματικά ερείσματα αυτής καθώς και η ειδική πρόβλεψή της στο ελληνικό σύνταγμα. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα εξετασθούν οι μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται η συμμόρφωση της διοίκησης, οι μορφές με τις οποίες εμφανίζεται η απροθυμία της να συμμορφωθεί και θα γίνει μια προσπάθεια να προσδιοριστούν τα αίτια και οι λόγοι αυτής της συμπεριφοράς. Ακολούθως, στο τρίτο κεφάλαιο θα παρουσιασθούν οι προσπάθειες του νομοθέτη να διασφαλίσει τη συγκεκριμένη συνταγματική υποχρέωση με την έκδοση των νομικών πλαισίων του ν.1470/1984 και του ν.3068/2002, με τα τριμελή συμβούλια συμμόρφωσης και την δυνατότητα πλέον αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, καθώς και η συμμετοχή στη διαδικασία ελέγχου της ανεξάρτητης αρχής «Συνήγορος του Πολίτη», δεδομένου ότι ό έλεγχος των φαινομένων κακοδιοίκησης είναι από τις βασικές αρμοδιότητές του, εντασσόμενος στη βασική αποστολή του. Εν συνεχεία, στο τέταρτο κεφάλαιο, θα σημειωθούν κάποια νέα δεδομένα, τόσο στο χώρο των νομοθετικών ρυθμίσεων, όσο και των νομολογιακών εξελίξεων, που δείχνουν τη διαμόρφωση μιας τάσης του δικαστή, παρά την έλλειψη σχετικής θεσμοθετημένης εξουσίας να απευθύνει «διαταγές» στην ηττηθείσα διοίκηση ή να της παρέχει συγκεκριμένες οδηγίες για τη διευκόλυνση της συμμόρφωσής της. Τέλος, στο πέμπτο κεφάλαιο θα γίνει μια σύντομη αναφορά στην ιδιάζουσας φύσης ενωσιακή έννομη τάξη, στο σύστημα δικαστικής προστασίας που προβλέπουν οι Συνθήκες και στην αποτελεσματικότητα αυτού, καθώς και στο δικαίωμα δικαστικής προστασίας σύμφωνα με τη Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η ειδική πρόβλεψη της οποίας αποτελεί τη βάση για την έκδοση σημαντικού αριθμού καταδικαστικών εις βάρος της χώρας μας αποφάσεων και όλα αυτά σε συνάρτηση με το βαθμό συμμόρφωσης, τόσο στις αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), όσο και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).